Voo 52 de Avianca

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Voo 52 de Avianca
Avianca-Flight-52-Wreckage-1.jpg
Restos do avión
Resumo
Data  25 de xaneiro de 1990
Causa  esgotamento do combustible
Lugar  Cove Neck, Nova York
Coordenadas  40°52′48″N 073°29′43″O / 40.88000, -73.49528Coordenadas: 40°52′48″N 073°29′43″O / 40.88000, -73.49528
Orixe  aeroporto El Dorado
Derradeira escala  aeroporto José María Córdova
Destino  aeroporto John F. Kennedy
Finados  73
Feridos  85
Aeronave
Tipo de aeronave Boeing 707-321B
Operador  Avianca
Rexistro  HK-2016
Pasaxeiros  149
Tripulación  9
Superviventes  85

O voo 52 de Avianca era un voo regular entre Bogotá e New York con escala en Medellín. O 25 de xaneiro de 1990 o Boeing 707 que operaba a ruta quedou sen combustible na aproximación ao aeroporto John F. Kennedy e esnafrouse contra unha ladeira na pequena vila de Cove Neck, Nova York, na ribeira norte de Long Island. 8 dos 9 tripulantes e 65 dos 149 pasaxeiros morreron. A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) determinou que o accidente ocorreu debido a que a tripulación de voo non declarou unha emerxencia de falta de combustible axeitadamente, resultando en que o control de tráfico aéreo subestimase a seriedade da situación.

O voo deixou Medellín con combustible máis que suficiente para a viaxe e voou con normalidade cara JFK. Mentres estaba en ruta o avión foi colocado en tres patróns de espera. Debido ás pobres comunicacións entre a tripulación de voo e os controladores do tráfico aéreo, ademais dunha administración inadecuada da carga de combustible polos pilotos, o voo quedou cuns niveis criticamente baixos. Esta situación non foi recoñecida como unha emerxencia polos controladores debido á incapacidade dos pilotos de usar a palabra "emerxencia". O avión intentou facer unha aterraxe no aeroporto JFK, pero a mala meteoroloxía, xunto cunha comunicación deficiente e unha mala xestión do aparello obrigou a abortar a manobra. O avión quedou sen combustible antes de que puidese realizar un segundo intento, esnafrándose a uns 32 quilómetros do aeroporto.

Ducias de unidades de servizos de emerxencia chegaron ao lugar do accidente e axudaron a salvar ás vítimas. Moitos dos supervivintes quedaron seriamente feridos e precisaron meses ou anos para recuperarse. Investigadores da NTSB buscaron os distintos factores que contribuíron ao accidente. Os erros da tripulación de voo foron citadas como causa probable do accidente, pero a meteoroloxía, as actuacións dos controladores aéreos, e a xestión do tráfico pola FAA tamén se consideraron como elementos que constribuíron ao sinistro. Esta conclusión foi controvertida, con desacordo entre os investigadores, pasaxeiros e Avianca en canto a quen foi en última instancia responsable. Finalmente o goberno dos Estados Unidos uníuse a Avianca e pagaron os danos ás vítimas e ás súas familias.

Avión e tripulación[editar | editar a fonte]

O voo 52 de Avianca era un Boeing 707-321B con rexistro HK-2016.[1] O avión foi fabricado en xuño de 1967 e Avianca mercoullo a Pan Am en 1977. No momento do accidente o aparello tiña 22 anos e máis de 61 000 horas de voo. O 707 estaba equipado con catro motores JT3D-3B modificados cun kit de silencio para reducir a contaminación acústica.[1] O persoal de Avianca informou que sobrecargou un 5% máis de combustible nos cálculos de rendemento debido ao kit de silencio e outro 5% pola idade do avión.[1] Ademais, as tripulación de mantemento destacaron problemas recurrentes no piloto autómatico do aparello, incluída a función de mantemento de altura.[1]

O voo contaba cunha tripulación de nove persoas, seis asistentes de voo e tres tripulantes na cabina de mando.[1] O capitán era Laureano Caviedes, de 51 anos, o primeiro oficial era Mauricio Klotz, de 28, e o enxeñeiro de voo era Matias Moyano, de 45 anos. No momento do accidente Caviedes levaba en Avianca 27 anos e tiña máis de 16 000 horas e voo, incluídas 1 500 no 707.[1] Caviedes tiña 478 horas de experiencia voando de noite co 707 e non tiña rexistros de accidentes anteriores. Klotz levaba 3 anos na aeroliña e tiña 1 837 horas de voo. Klotz pasara ao 707 o anterior mes de outubro, acumulando 64 horas co modelo, incluídas 13 de noite.[1] O enxeñeiro de voo Moyano levaba máis de 23 anos en Avianca e tiña máis de 10 000 horas de voo, 3 000 delas no 707, das que 1 000 eran de noite.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 "Informe do accidente" (PDF). NTSB. Consultado o 2018-12-07.