Venus de Urbino

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Tizian 102.jpg
Venus de Urbino
Tiziano, 1537
óleo sobre tea
119 × 165 cm
Galería Uffizi

Venus de Urbino, tamén chamada A Venus do cadeliño, é unha célebre pintura ao óleo sobre lenzo cuxas dimensións son de 119 cm x 165 cm, realizada en 1538 polo pintor italiano Tiziano.
En 1631 este cadro se atopaba na colección dos Médicis, dende 1736 se atopa na Galería Uffizi (Florencia).

A pintura, cuxo comitente foi Guidobaldo II della Rovere entón fillo do duque de Urbino, representa a unha moza espida semidistendida sobre un luxoso leito no interior dun cassone ou palacete veneciano. No fondo obsérvase unha grande fiestra por onde entran lixeiros reflexos da lagoa e obsérvase o ceo tras unha árbore, á beira de tal fiestra atópanse dúas criadas case enigmáticamente de costas acomodando roupas nun arcón, tal arcón semella evocar ao mito da caixa de Pandora. Mentres que aos pés da moza espida dorme un cadelo, cuxa presenza é signo de que a representada non é unha deusa, senón unha muller real, aínda que non se sabe exactamente quen é. O can, típica alegoría da fidelidade aquí aparece, suxerentemente, durmido.

Aínda que esta pintura atópase directamente inspirada pola Venus durmida do Giorgione, é evidente que se afasta do idealismo característico do Renacemento italiano, a maior diferenza coas Venus típicas é que a moza aparece obviamente consciente e orgullosa da súa beleza e o seu espido, non existe ningún elemento que provoque a sensación dun distanciamento "divino": ela mira dun xeito doce, cómplice e decidido a quen a observa mentres a súa man esquerda apóiase sobre a pube que se sitúa no centro da composición. As flores na man dereita resaltan o aura de erotismo xa reforzada pola luz case dourada que ilumina ao corpo. A cor clara e cálido de corpo produce unha impresión de sensual indolencia, realzada no contraste co escuro do fondo e o colchón; en efecto, a cor escura do lenzo da parede provoca unha cesura na mirada que entón se centra no corpo da muller. A fuga da perspectiva diríxese cara á dereita e está acentuada polas criadas figuradas totalmente vestidas e con tons fríos que achegan unha cota de realismo, a presenza da columna e a árbore no punto de fuga, e os sucesivos planos iluminados e sombreados que se resaltan nas baldosas. Todo isto fai destacar á moza espida que se atopa disposta nunha elegante liña oblicua.

Aínda que a obra mantén elementos do Giorgione, Tiziano innova ao expor claramente a voluptuosidade mercé ao tratamento resolto do espido e á grande pureza formal do conxunto.

Esta obra do Tiziano foi motivo principal de inspiración para a Olympia de Édouard Manet.