Théophile de Donder

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Théophile de Donder
Théophile Ernest de Donder.jpg
Nacemento19 de agosto de 1872
 Bruxelas-Capital
Falecemento11 de maio de 1957
 Bruxelas-Capital
NacionalidadeBélxica
Alma máterUniversidade Libre de Bruxelas
Ocupaciónmatemático, físico e catedrático de universidade
editar datos en Wikidata ]

Théophile Ernest de Donder (Francés: [də dɔ̃dɛʁ]) nado en Bruxelas o 19 de agosto de 1872 e finado o 11 de maio de 1957, foi un matemático e físico belga notable pola súa obra de 1923 sobre o desenvolvemento de correlacións entre o concepto newtoniano da afinidade química e o concepto gibbsiano da enerxía libre.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Obtivo o seu doctorado en física e matemáticas pola Universidade Libre de Bruselas en 1899, coa tese titulada Sur la Théorie des Invariants Intégraux.[1] Foi profesor entre 1911 e 1942 na mesma universidade. Nun primeiro momento continuou o traballo de Henri Poincaré e Élie Cartan. Dende 1914 tivo a influencia da obra de Albert Einstein e converteuse nun propoñente da teoría da relatividade. Obtivo unha reputación significativa en 1923 ó desenvolver a súa definición da afinidade química, e indicou unha conexio´n entre esta e a enerxía libre de Gibbs.

Está considerado o pai da termodinámica dos procesos irreversibles,[2] e o seu traballo foi desenvolvido posteriormente por Ilya Prigogine.

Obra publicada[editar | editar a fonte]

  • Thermodynamic Theory of Affinity: A Book of Principles. Oxford, England: Oxford University Press (1936)
  • The Mathematical Theory of Relativity. Cambridge, MA: MIT (1927)[3]
  • Sur la théorie des invariants intégraux (thesis) (1899).
  • Théorie du champ électromagnétique de Maxwell-Lorentz et du champ gravifique d'Einstein (1917)
  • La gravifique Einsteinienne (1921)
  • Introduction à la gravifique einsteinienne (1925)[4]
  • Théorie mathématique de l'électricité (1925)[5]
  • Théorie des champs gravifiques (1926)[6]
  • Application de la gravifique einsteinienne (1930)
  • Théorie invariantive du calcul des variations (1931)[7]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Acad. Roy. Belg., Bull. Cl. Sc., p 169, 1968.
  2. Perrot, Pierre (1998). A to Z of Thermodynamics. Oxford University Press. ISBN 0-19-856556-9. 
  3. Struik, D. J. (1930). "Review: The Mathematical Theory of Relativity, by Th. de Donder" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 36 (1): 34. doi:10.1090/s0002-9904-1930-04878-8. 
  4. Reynolds Jr., C. N. (1926). "Review: Introduction à la Gravifique einsteinienne, by Th. de Donder" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 32 (5): 563. doi:10.1090/s0002-9904-1926-04273-7. 
  5. Page, Leigh (1926). "Review: Théorie Mathématique de l'Électricité, by Th. de Donder" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 32 (2): 174. doi:10.1090/s0002-9904-1926-04191-4. 
  6. Reynolds Jr., C. N. (1929). "Review: Théorie des Champs Gravifiques, by Th. de Donder" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 35 (6): 884. doi:10.1090/s0002-9904-1929-04828-6. 
  7. Busemann, Herbert (1937). "Review: Théorie Invariantive du Calcul des Variations, by Th. de Donder" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 43 (9): 598–599. doi:10.1090/s0002-9904-1937-06582-7.