En xeral, o Smilodon ten unha constitución máis robusta que calquera félido moderno, con membros anteriores particularmente ben desenvolvidos e caninos superiores excepcionalmente longos. A súa mandíbula tiña unha apertura maior que a dos félidos modernos, e os seus caninos superiores eran delgados e fráxiles, e estaban adaptados para matar con precisión. Estes atributos probablemente facían de Smilodon un cazador especializado de grandes herbívoros, como bisontes e camelos.
Smilodon probablemente viviu en hábitats pechados, como bosques e mato, que lle daban cobertura para emboscar presas. A súa dependencia de animais de gran porte pode ser a causa da súa extinción; Smilodon desapareceu á vez que a maior parte da megafauna das dúas Américas, hai uns 10.000 anos. Os científicos debaten sobre se Smilodon tiña un estilo de vida social ou solitario; as análises do comportamento de predadores modernos, así como a de restos fósiles do Smilodon poderían interpretarse no sentido de dar apoio tanto a un coma ao outro punto de vista.
