Saltar ao contido

Pergamiño Vindel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Pergamiño Vindel
Imaxe
 Instancia de
 Título
Siete canciones de amor (es) Editar o valor en Wikidata
 Epónimo
 Lingua
 Estilo de escrita
 Material
Obras e produtos
 Colección
Implicados
 Creador/a
Datas
 Fundación / creación
século XIII Editar o valor en Wikidata
 Descuberta / invención
1914 Editar o valor en Wikidata
Dimensións
Altura343 mm Editar o valor en Wikidata
Anchura225 mm Editar o valor en Wikidata
Número de páxinas2 l. Editar o valor en Wikidata
Localización
 Localización
 Colección
 País
Identificadores
VIAF5534152331609803260006 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Número inventario
Vindel MS M.979 (Morgan Library & Museum) Editar o valor en Wikidata
 Descrito pola fonte
Enciclopedia Galega Universal: 166412 BNE: XX5735924 IMSLP: Pergaminho_Vindel_(Codax,_Martin) Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

O pergamiño Vindel ou pergameo Vindel é un texto copiado a finais do século XIII ou comezos do XIV e posúe características similares ao Cancioneiro da Ajuda. Contén as sete cantigas de amigo de Martín Codax, coa notación musical incluída de seis.

Transcrición no libro Las siete canciones de amor (1915).

A descuberta deste pergamiño debeuse ao azar. Ocorreu cando o comerciante de libros antigos Pedro Vindel o encontrou na súa biblioteca en 1914 servindo de forro a un exemplar do De officiis de Cicerón, do século XIV con encadernación do século XVIII.

O pergamiño desapareceu pouco tempo despois de se descubrir, créndose perdido durante moitos anos. Porén, o pergamiño fora adquirido a Pedro Vindel polo diplomático e musicólogo Rafael Mitjana, quen o depositou na súa biblioteca de Uppsala, cidade sueca onde residía xacando. Tras a súa morte, en 1921, a biblioteca pasou á súa viúva e posteriormente foi vendida polos seus herdeiros. Despois de varias vicisitudes, o pergamiño foi adquirido polo bibliófilo Otto Haas e posto á venda en Londres polo seu colega Albi Rosenthal. Finalmente foi comprado pola Pierpoint Morgan Library de Nova York, onde se conserva desde 1977.

A primeira noticia do descubrimento foi dada a coñecer por Pedro Vindel, en febreiro de 1914, na revista Arte Español. Ao ano seguinte, en 1915, o libreiro publicou a primeira edición facsímile do manuscrito.

Entre os meses de outubro do ano 2017 e marzo do ano 2018, o pergamiño Vindel expúxose no Museo do Mar de Galicia, situado na cidade de Vigo.[1]

Descrición

[editar | editar a fonte]

O tamaño do pergamiño é de 34 x 45 cm. Está escrito por unha soa cara a catro columnas, con 26, 24, 23 e 17 liñas respectivamente. A primeira columna contén 5 pentagramas, 6 a segunda, 6 a terceira e 4 a cuarta. O texto foi escrito en tinta negra e os pentagramas en tinta vermella. As iniciais están ornamentadas en azul e vermello. O nome do xograr Martín Codax aparece na parte superior do pergamiño, en vermello. Na copia do pergamiño interviñeron varias mans.

Contén sete cantigas de amigo, seis delas con notación musical:

  • Ondas do mar de Vigo
  • Mandad'ei comigo ca ven meu amigo
  • Mia yrmana fremosa treides comigo
  • Ay Deus se sab'ora meu amado
  • Quantas sabedes amar amigo
  • En o sagrad' e Vigo (só o texto, sen a notación musical)
  • Ay ondas que eu vin veer

Os seus textos xa eran coñecidos por formar parte dos cancioneiros sen música da lírica galaico-portuguesa. Porén, a súa música constitúe, xunto coas sete cantigas de amor de don Dinís, achadas no Pergamiño Sharrer, as únicas mostras que se encontraron até hoxe da canción profana galaico-portuguesa. A música das cantigas está escrita en notación cadrada, con ligaduras moi similares ás das Cantigas de Santa María.

A descuberta do pergamiño veu confirmar a hipótese da existencia de follas voantes, co texto e a música das poesías trobadorescas que eran entregadas polos trobadores aos xograres para a súa interpretación.

Discografía

[editar | editar a fonte]

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]
  • Vindel, Pedro (1914), Las siete canciones de la enamorada, poema musical por Martín Códax, juglar del siglo XII, Revista Arte Español 3 (Nº 1, febreiro 1914).
  • Vindel, Pedro (1915), Martín Códax. Las siete canciones de amor: poema musical del siglo XII. Publícase en facsímil, ahora por primera vez, con algunas notas, Sucesores de M. Minuesa.
  • Fernández de la Cuesta, Ismael (1980), Manuscritos y fuentes musicales en España. Edad Media, Madrid: Alpuerto. ISBN 84-381-0029-5.
  • Fernández de la Cuesta, Ismael (1982), Les cantigas de amigo de Martín Codax, Cahiers de Civilisation Médiévale. (en francés)
  • Fernández de la Cuesta, Ismael (1983), Historia de la música española. Vol 1. Desde los orígenes hasta el ars nova, Madrid: Alianza Editorial. ISBN 84-206-8501-1.
  • Ferreira, Manuel Pedro (1986), O som de Martin Codax. Sobre a dimensão da lirica galego-portuguesa (séculos XII-XIV).
  • Pena, Xosé Ramón (2002), Historia da literatura medieval galego-portuguesa, Santiago de Compostela, Sotelo Blanco Edicións. ISBN 84-7824-399-2
  • As cantigas de Martín Codax en 55 idiomas. Universidade de Vigo.

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]