Esta obra pertence ao período neogótico de Gaudí (1888-1898), etapa en que o arquitecto se inspirou sobre todo na arte gótica medieval, o cal asume de forma libre, persoal, tentando mellorar as súas solucións estruturais. O neogótico foi naquela época un dos estilos historicistas de maior éxito, sobre todo por mor dos estudos teóricos de Viollet-le-Duc. Gaudí estudou con profundidade o gótico catalán, balear e rosellonés, así como o leonés e o castelán nas súas estancias en León e Burgos, chegando ao convencemento de que era un estilo imperfecto, a medio resolver. Nas súas obras elimina a necesidade de contrafortes mediante o emprego de superficies regradas, e suprime cresterías e calados excesivos.