Mario Alinei

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Mario Alinei
Nacemento10 de agosto de 1926
 Turín
Falecemento8 de agosto de 2018
 Impruneta
NacionalidadeItalia e Reino de Italia
Ocupaciónlingüista e catedrático de universidade
editar datos en Wikidata ]

Mario Alinei, nado en Turín o 10 agosto de 1926 e finado o 8 agosto de 2018[1], foi un lingüista italiano.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Catedrático da Universidade de Utrecht, antigo presidente do Atlas Linguarum Europae (UNESCO) e máis fundador dos Quaderni di semantica.

Alinei é un dos principais detractores xunto con Colin Renfrew do modelo "invasionista" do indoeuropeo, fronte o cal propuxo unha alternativa: a teoría da continuidade paleolítica. É ademais un especialista na lingua etrusca e defende a existencia dunha relación entre esta lingua e o maxiar de Hungría.

A teoría da continuidade paleolítica[editar | editar a fonte]

Mario Alinei ten apuntado unha serie de debilidades do modelo invasionista, especialmente a ausencia de probas arqueolóxicas determinantes[2][3], a dependencia ideolóxica[4] e o feito de que este modelo sería único no mundo. A partir desas feblezas, postulou, como o fixo tamén Renfrew[3], a súa invalidez e a necesidade de buscar unha explicación alternativa.

Controvertida en medios universitarios, a teoría da continuidade paleolítica, da que é o autor, suxire unha diferenciación lingüística entre as linguas de Europa non posterior, senón anterior ao Neolítico. Chega, inclusive, a pór en todo caso en dúbida, a importancia da familia de linguas indoeuropeas, declarando: « Máis importante é o feito que Renfrew ten mostrado, que os termos neolíticos comúns de numerosas linguas indoeuropeas poden ser considerados como vocábulos emprestados[2]. »

Suxire tamén que a diferenciación entre as linguas de Europa ocorreu no Mesolítico.

Obras publicadas[editar | editar a fonte]

  • Dal totemismo al cristianesimo popolare: Sviluppi semantici nei dialetti italiani ed europei, Filologia, linguistica, semiologia, Edizioni dell'Orso, 1984
  • Lingua e dialetti: Struttura, storia e geografia, Collana Studi linguistici e semiologici, editor Il Mulino, 1985
  • Origini delle lingue d'Europa, Collezione di Testi e di Studi, I volume 1996, II volume 2000, editor Il Mulino
  • Etrusco: una forma arcaica di ungherese, editor Il Mulino, 2003.
  • Il sorriso della Gioconda, editor Il Mulino -2006.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Na marcha do Prof. Mario Alinei (1926-2018), IDG, acceso o 13 de Agosto 2018.
  2. 2,0 2,1 ALINEI, M. 1997, « Toward an Invasionless Model of Indoeuropean Origins : The Continuity Theory », Papers from the EEA Third Annual Meeting at Ravenna 1997 - Vol. I Pre-and Protohistory – Editado por M. Pearce e M. Tosi, BAR International Series 717, pp. 31-33.
  3. 3,0 3,1 RENFREW, C. 1987, Archaeology and Language: The Puzzle of Indo-European Origins, London: Pimlico.
  4. DEMOULE, J-P. 1999, « Destin et usages des Indo-Européens », in Mauvais temps, n° 5, juillet 1999, Syllepse.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  • Site de la PCT : acceso a numerosos artigos de Alinei.
  • [1] Aspectos da Teoría da Continuidade Paleolítica aplicada á área galega.