Lingua khakas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Khakas
хакас тілі, khakas tįlį, тадар тілі, tadar tįlį
Falado en: Rusia
Total de falantes: 43 000 (censo de 2010)
Familia: Altaica
 Linguas turcas
  Turco común
   Linguas turcas siberianas[1]
    Siberianas meridionais
     Turco yenisei[2]
      Khakas
Escrita: Alfabeto cirílico
Estatuto oficial
Lingua oficial de: Flag of Khakassia.svg Khakassia
Códigos de lingua
ISO 639-1: --
ISO 639-2: ---
ISO 639-3: kjh

A lingua khakas (tamén coñecida como xakas,[3] e cuxo endónimo é хакас тілі, khakas tįlį, тадар тілі, tadar tįlį) é unha lingua turca falada polo pobo khakas, o cal vive na república siberiana meridional de Khakassia, en Rusia. Os khakas son unhas 73 000 persoas, as cales 42 000 falan a lingua khakas. A maioría dos falantes de khakas son bilingües co ruso.[4]

Tradicionalmente, a lingua khakas divídese en varios dialectos estreitamente relacionados, os cales toman os seus nomes de diferentes tribos khakas: Sagay, Kacha, Koybal, Beltir e KyzylDe feito, estes nomes representan antigas unidades administrativas en lugar de grupos tribais ou lingüísticos. As persoas que falan todos estes dialectos simplemente se referían a si mesmas como Tadar (é dicir, tártaro).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gregory D. S. Anderson (2005). Language Contact in South Central Siberia. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 44–. ISBN 978-3-447-04812-5. 
  2. Bernard Comrie (4 de xuño de 1981). The Languages of the Soviet Union. CUP Archive. pp. 53–. GGKEY:22A59ZSZFJ0. 
  3. Anderson, G. D. S. (1998). Xakas. Languages of the world: Materials: 251. München. 
  4. Население по национальности и владению русским языком (en ruso). Федеральная служба государственной статистики. Arquivado dende o orixinal (Microsoft Excel) o 2011-07-19. Consultado o 2011-02-16. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Anderson, G. D. S. (1998). Xakas. Languages of the world: Materials: 251. München. 
  • Castrén, M. A. (1857). Versuch einer koibalischen und karagassischen Sprachlehre nebst Wörterverzeichnissen aus den tatarischen mundarten des minussinschen Kreises. St. Petersburg. 
  • Katanov, N. F. (1907). Proben der Volkslitteratur der türkischen Stämme. IX. Theil: Mundarten der Urianchaier (Sojonen), Abakan-Tataren und Karagassen. St. Petersburg. 
  • Lars Johanson; Éva Ágnes Csató Johanson, eds. (1998). The Turkic Languages. Routledge. ISBN 978-1-136-82527-9. 
  • Radloff, W. (1867). Proben der Volkslitteratur der türkischen Stämme Süd-Sibiriens. II. Theil: die Abakan-Dialecte (der Sagaische, Koibalische, Katschinzische), der Kysyl-Dialect und der Tscholym-Dialect (Küerik). St. Petersburg. 
  • Radloff, W. (1893–1911). Versuch eines Wörterbuches der Türk-Dialecte I-IV. St. Petersburg.