Lingua khakas

Localización
	Situado en Khakassia, Rusia
	Orixinario de República de Altai; Khakassia; Óblast de Kemerovo; Krai de Altai; Krai de Krasnoiarsk

	Instancia de lingua natural; lingua viva
	Subclase de linguas turcas ieniseianas
	Nome orixinal Хакас тілі (kjh)

Lingua khakas
	Хакас тілі
	Instancia de lingua natural; lingua viva
	Subclase de linguas turcas ieniseianas
	Nome orixinal Хакас тілі (kjh)
Propiedades
	Número de falantes 42604
	Institución de normalización Instituto de Investigación de Lingua, Literatura e Historia Khakass
	Tipoloxía lingüística suxeito obxecto verbo; lingua aglutinante
Clasificación lingüística
	linguaxe humana; ↳ linguas turcas; ↳ linguas turcas comúns; ↳ linguas turcas siberianas; ↳ linguas turcas ieniseianas
Localización
	Situado en Khakassia, Rusia
	Orixinario de República de Altai; Khakassia; Óblast de Kemerovo; Krai de Altai; Krai de Krasnoiarsk
Freebase
Códigos e identificadores
Freebase
Freebase	/m/093gjw
ISO 639-3	kjh
ISO 639-5	kjh
IETF	kjh
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Enciclopedia Soviética Armenia ;
	Wikidata C:Commons

Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

A lingua khakas (tamén coñecida como xakas,^[1] e cuxo endónimo é хакас тілі, khakas tįlį, тадар тілі, tadar tįlį) é unha lingua turca falada polo pobo khakas, o cal vive na república siberiana meridional de Khakassia, en Rusia. Os khakas son unhas 73 000 persoas, as cales 42 000 falan a lingua khakas. A maioría dos falantes de khakas son bilingües co ruso.^[2]

Tradicionalmente, a lingua khakas divídese en varios dialectos estreitamente relacionados, os cales toman os seus nomes de diferentes tribos khakas: Sagay, Kacha, Koybal, Beltir e KyzylDe feito, estes nomes representan antigas unidades administrativas en lugar de grupos tribais ou lingüísticos. As persoas que falan todos estes dialectos simplemente se referían a si mesmas como Tadar (é dicir, tártaro).

Notas

↑ Anderson, G. D. S. (1998). Xakas. Languages of the world: Materials: 251. München.
↑ Население по национальности и владению русским языком (en ruso). Федеральная служба государственной статистики. Arquivado dende o orixinal (Microsoft Excel) o 2011-07-19. Consultado o 2011-02-16.

Véxase tamén

Bibliografía

Anderson, G. D. S. (1998). Xakas. Languages of the world: Materials: 251. München.
Castrén, M. A. (1857). Versuch einer koibalischen und karagassischen Sprachlehre nebst Wörterverzeichnissen aus den tatarischen mundarten des minussinschen Kreises. St. Petersburg.
Katanov, N. F. (1907). Proben der Volkslitteratur der türkischen Stämme. IX. Theil: Mundarten der Urianchaier (Sojonen), Abakan-Tataren und Karagassen. St. Petersburg.
Lars Johanson; Éva Ágnes Csató Johanson, eds. (1998). The Turkic Languages. Routledge. ISBN 978-1-136-82527-9.
Radloff, W. (1867). Proben der Volkslitteratur der türkischen Stämme Süd-Sibiriens. II. Theil: die Abakan-Dialecte (der Sagaische, Koibalische, Katschinzische), der Kysyl-Dialect und der Tscholym-Dialect (Küerik). St. Petersburg.
Radloff, W. (1893–1911). Versuch eines Wörterbuches der Türk-Dialecte I-IV. St. Petersburg.

[Anderson1998-1] Anderson, G. D. S. (1998). Xakas. Languages of the world: Materials: 251. München.

[2] Население по национальности и владению русским языком (en ruso). Федеральная служба государственной статистики. Arquivado dende o orixinal (Microsoft Excel) o 2011-07-19. Consultado o 2011-02-16.

[1]

[2]