Lei da pureza de 1516

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A Lei da pureza da cervexa (Reinheitsgebot en alemán) foi decretada o 23 de abril de 1516 por Guillerme IV de Baviera. Establecíase que a cervexa unicamente debía elaborarse a partir de 3 ingredientes: auga, malte de cebada e lúpulo. Crese que é a primeira regulación legal dun alimento.

A lei non menciona o fermento, que foi descuberto en 1880 por Louis Pasteur como parte do proceso de fermentación da cervexa. Antes de coñecer o mecanismo de fermentación, os cervexeiros habitualmente tomaban o sedimento dunha fermentación previa e agregábano á nova. De non o poderen obter, poñíana nunha serie de bocois e no proceso aparecía "por si mesmo" o fermento.

A principal motivación desta lei atopábase en que Guillerme IV de Baviera tiña o monopolio da cebada; deste xeito, ao non poder comprarlle a ninguén máis un ingrediente básico para a elaboración, non só aumentou as súas vendas senón tamén o prezo, xa que non tiña outros cereais competidores.

Hoxe en día, así e todo, séguense a elaborar cervexas conforme a esta lei, aínda que a motivación é diferente. A Lei da pureza de 1516 é utilizada como ferramenta publicitaria polos grandes grupos empresariais xa que a maior parte das cervexas artesáns non cumpren esta lei e albergan os produtos de mais calidade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]