Karl-Heinz Schnell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Non confundir con Karl Schnell (xeneral)

Karl-Heinz Schnell
Nacemento10 de xaneiro de 1915
Lugar de nacementoAlemaña
Falecemento13 de marzo de 2013
Lugar de falecementoCosta Rica
NacionalidadeAlemaña
PremiosCruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro e Cruz Germânica em ouro
editar datos en Wikidata ]

Karl-Heinz Schnell,[1] alcumado 'Bubi', nado o 10 de xaneiro de 1915 e finado o 13 de marzo de 2013 foi un piloto da Luftwaffe da Alemaña nazi na Segunda guerra mundial.

Carreira militar[editar | editar a fonte]

Ao comezo da guerra foi asignado ao Gruppe Jagdgeschwader 71 (JG 71).[2] Esa unidade foi marcada para a súa absorción no JG 51 en novembro de 1939 e incorporouse ao 3. /JG 20. O día en que a unidade foi trasladada aos aeródromos de Gante, o 29 de setembro, contra a evacuación aliada en Dunkerque, Schnell conseguiu a súa primeira vitoria: un Spitfire da RAF. Na campaña francesa quedou en supervisión na Canle da Mancha.

Schnell foi acreditado con 72 vitorias aéreas en máis de 500 misións de combate.[3]

Xefe de escuadrón[editar | editar a fonte]

O 30 de setembro de 1940, Schnell foi nomeado Staffelkapitän, substituíu así Oberleutnant Arnold Lignitz.[4] O 14 de novembro, o seu Messerschmitt Bf 109 sufriu un fallo no motor e estrelouse contra o mar,[5] sendo rescatado polo Seenotdienst, o servizo de rescate da Luftwaffe.[6] A súa unidade foi finalmente retirada ao Reich en maio de 1941.

Operación Barbarossa[editar | editar a fonte]

Foi trasladado ao leste de Varsovia para a Operación Barbarossa, a invasión da Unión Soviética. O 24 de xuño derribou sete bombardeiros en tres misións[7] chegando a trinta e un a finais de xullo. En recoñecemento a iso, recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) o 1 de agosto. A súa unidade loitou no gran cerco de Kíiv de 1941 e no fallado ataque contra Moscova.

O 20 de agosto foi abatido no seu Bf 109 F-2,[8] e trasladado a Francia.

Fronte oriental[editar | editar a fonte]

Con base en Novodugino, directamente ao oeste de Moscova, entrou de inmediato nas frenéticas batallas pola superioridade aérea sobre o saliente de Rzhev e foi rescatado do mar dúas veces máis.

O exército alemán finalmente retirouse en fronte a Moscova para endereitar a primeira liña.

En xuño de 1943 caeu sobre a fronte central. Por mor das feridas[9] ou polas súas críticas cada vez máis abertas ao desenvolvemento da campaña do Alto Mando[2][10] foi chamado a Alemaña.

Comandos de adestramento[editar | editar a fonte]

O 5 de xuño, Schnell foi transferido a unha unidade de adestramento de pilotos.[11] Pero apenas quince días despois, foi trasladado de novo, esta vez ao teatro mediterráneo. Na súa estadía de dous meses supervisou a retirada da unidade desde Italia, pasando por Nápoles, Roma e Lucca na Toscana, mentres os aliados occidentais se preparaban para tomar terra en Europa continental.

Schnell finalmente foi chamado a outra unidade de primeira liña, respondendo á chamada de Johannes Steinhoff para unirse á banda de "malcontentos" de elite de Adolf Galland na JV 44. Alí exerceu como oficial de Platzausbau (encargado da infraestrutura do aeródromo)[12] ata o final da guerra. Unha das súas últimas misións, o 4 de maio de 1945, foi ser enviado polo seu comandante, Heinz Bär, desde a súa base aérea en Salzburgo onda as forzas estadounidenses próximas para obter as súas instrucións de capitulación.[13]

Honras[editar | editar a fonte]

  • Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro o 1 de agosto de 1941 como Oberleutnant e Staffelkapitän do 9./ Jagdgeschwader 51[14][16]
  • Cruz alemá de ouro o 10 de outubro de 1942 como Hauptmann no 5./ Jagdgeschwader 51[17]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Schnell2". www.leisuregalleries.com. 
  2. 2,0 2,1 Weal 2006, p. 90.
  3. "PilotID=274". worldnavalships.com. 
  4. Prien et al. 2002, p. 80.
  5. Prien et al. 2002, p. 89.
  6. Foreman 1988, p. 90.
  7. Bergström et al. 2006, p. 109.
  8. Prien et al. 2003.
  9. Forsyth 2008, p. 26.
  10. "Luftwaffe Officer Career Summaries". ww2.dk. Consultado o 2022-08-10. 
  11. Prien et al. 2012, p. 56.
  12. Forsyth 2008, p. 63.
  13. Forsyth 2008.
  14. Fellgiebel 2000, p. 385.
  15. Scherzer 2007, p. 677.
  16. According to Scherzer as Staffelkapitän of the 8./Jagdgeschwader 51.[15]
  17. Patzwall & Scherzer 2001, p. 419.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía [editar | editar a fonte]

  • Weal, John (2001). Bf109 Aces of the Russian Front. Oxford: Osprey Publishing Ltd ISBN 1-84176-084-6.
  • Weal, John (1996). Focke-Wulf Fw 190 Aces of the Russian Front. Londres: Osprey Publishing. ISBN 1-85532-518-7.
  • Weal, John (2007). Aviation Elite Units #25: Jagdgeschwader 53 "Pik-As". Oxford: Osprey Publishing Ltd. ISBN 978-1-84603-204-2.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]