Igualada HC

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Igualada H.C.
Igualada Hoquei Club - FC Barcelona (Copa d'Europa a Les Comes) 01.JPG
Cidade Igualada, Cataluña Cataluña
Historia 1950
Fundado 1950
Pavillón Polideportivo de Les Comes (3.000)
Presidente Cataluña Josep M. Oller
Adestrador Cataluña Joan Carles
Competición OK Liga
Títulos
Copa de Europa 6 (1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1997-98 e 1998-99)
Supercopas de Europa 5 (1992-93, 1993-94, 1994-95, 1997-98 e 1998-99)
OK Liga 5 (1988-89, 1991-92, 1993-94, 1994-95 e 1996-97)
Copa do Rei 2 (1992 e 1993)
Supercopa de España 4 (1993-94 )
Cores           Granate e azul
Sitio web
Sitio web oficial

O Igualada Hoquei Club é un club de hóckey a patíns da localidade de Igualada, na comarca de Anoia, provincia de Barcelona (Cataluña). Actualmente compite na O.K. Liga e disputa os seus partidos como local no Poliesportiu de les Comes, cunha capacidade para 3000 espectadores.

Historia[editar | editar a fonte]

O Igualada Hoquei Club foi fundado o 4 de maio de 1950 froito da importante presenza deste deporte na cidade dende que catro anos antes chegasen os patíns e se iniciase unha febre entre a xuventude local, que levará ao primeiro partido, xogado na pista de baile do Cinema Modern, posteriormente nomeado Astòria, o 20 de novembro de 1949. O nacemento do Igualada será resultado da roptura entre os pioneiros do hóckey a patíns en Igualada, que se dividirán entre o Club Patín e o Igualada HC. Seis meses despois da súa fundación, o Igualada HC participará na súa primeira competición oficial, o Campionato de Cataluña de Segunda División. O primeiro partido que xogou foi na pista do Escola de Traballo de Reus; no que perdeu por 4-3. Porén, o debut en competición oficial foi a vitoria por 3-1 fronte ao Club Patín. O Igualada rematou o campionato en sexta posición.

A progresión do hóckey igualadino decontado dispuxo dunha pista máis grande, grazas á ampliación da inicial. O novo terreo de xogo acolleu un partido da selección española, que viña de gañar o seu primeiro mundial. A seguinte tempada, acadará o seu primeiro ascenso e clasificarase para xogar a Segunda División Preferente. A cidade vivía intensamente o deporte e o equipo recibía a equipos grandes para disputar amigables. O 18 de maio de 1952 Igualada viviu o seu primeiro partido internacional, coa visita do Stuttgarter Rollsportclub alemán, que se imporá por 3-4 aos locais.

A tempada 1954-55, o Igualada acadou o ascenso á Primeira División e proclamouse campión do Campionato de España de Segunda División, o grande éxito do club que lle fixo merecedor do Pergamiño de Honra da federación.

A consolidación[editar | editar a fonte]

O 7 de novembro de 1959 o Igualada inaugura a pista do Estadi del Xipreret, arrodeada por un velódromo, cunha capacidade para 800 espectadores, e que supuxo un gran paso para o club e para o deporte da cidade. A progresión do club seguiu medrando e non tardou en chegar un novo éxito, ao proclamarse subcampión de España de Primeira División en Salt, por detrás do Espanyol, que gañou o título final non sen polémica.

Esta época brillante, deu paso a uns anos cheos de dificultades que culminarán co descenso a Segunda en 1964, categoría que dous anos máis tarde recuperaría. O Igualada converteuse no rei das promocións, xa que a xogou cinco en anos consecutivos. Malia estas dificultades o Igualada foi un dos catorce equipos que tiveron o privilexio de estrearen a División de Honra Española en 1969.

Anos difíciles[editar | editar a fonte]

A década dos '70 foi especialmente dura para o club, que na tempada 1972-73 retornou á Primeira División tras perder unha nova promoción. O equipo sufriu un novo descenso e o club tiña un futuro moi negro que ameazaba a súa continuidade coincidindo cos seus 25 anos.

A tempada 1975-76 o Igualada comezou a decidir se mantiña a categoría de Primeira División, economicamente suicida, ou se daba un paso atrás e baixaba a Segunda. A decisión foi manter a categoría, iso si, co compromiso dos xogadores de xogaren sen cobraren. No entanto, a traxectoria do equipo levoulle a un novo descenso. As cousas non melloran en Segunda e a directiva decidiu a desaparición do primeiro equipo, aínda que mantivo o traballo e as esperanzas nos xuvenís. Logo, na tempada 1978-79, o Igualada tivo a oportunidade de volver a Primeira División, con motivo dunha reestruturación. Non conseguiron montar un equipo con xogadores séniors, así que a única opción era sacrificaren os xuvenís, aos que aínda lles quedaba un ano para chegaren á máxima categoría, mais que aceptaron o reto de xogaren en Primeira a pesar da súa xuventude e inexperiencia. Esa decisión foi clave no futuro do Igualada, que ese ano finalizou a liga en undécima posición.

A época prodixiosa[editar | editar a fonte]

A tempada 1980-81, o equipo acada a permanencia, a pesar da crise económica e social que afectaba ao club. Mais un grupo de mozas vencelladas ao club a través do seu traballo cos xuvenís, deciden coller as rendas do Igualada HC. Era o inicio dunha nova etapa que poucos podían imaxinar ata onde chegaría. Após dúas tempadas de transición, o Igualada iniciou unha nova etapa. Entre as novidades estaba o traslado á pista das Escoles Pies, que se converteu no primeiro pavillón cuberto do hóckey igualadino. A pista será o escenario, na tempada 1983-84 do retorno do club á División de Honra, logo dun partido final épico na pista do Cambrils.

Atinxírase o obxectivo, mais o reto era consolidar ao equipo na máxima categoría. Na tempada 1984-85 acada a permanencia. E o ano seguinte será máis dramático, ata o punto de que o Igualada se vera nunha nova e intensa promoción, que finalizou cun resultado positivo para os seus intereses. O ano seguinte non houbo promoción, mais si sufrimento ata a última xornada, que conseguiu o triunfo sobre o Cerdanyola, asegurándose a permanencia. Ao final da tempada ninguén podía imaxinar que o Igualada, que mantiña a súa aposta polos quipos da base e a incorporación de xogadores novos de proxección, estaba chamado a ser o equipo revelación da tempada 1987-88, na que o Igualada, que xa xogaba na pista do Poliesportiu de les Comes, sorprendeu a todos acadando a terceira posición ao final da tempada. O mellor porén estaba por chegar. A tempada seguinte, o Igualada xa era un equipo a ter en conta, mais os noviños xogadores que o integraban xa non se conformaron con seren a revelación, senón que se consolidaron cunha traxectoria que os deixou co título de liga ao seu alcance. Finalmente, o 16 de abril de 1989, na pista de Riazor de A Coruña, o Igualada gañaba o partido fronte ao Dominicos (5-6), converténdose en campión da División de Honra por primeira vez. Esa mesma tempada, o Igualada xogou as finais da Copa do Rei e da Copa CERS.

Dende aquela ata agora, o Igualada HC consolidouse coma o mellor equipo europeo da década dos '90. A pesar que despois da primeira liga, as limitacións económicas obrigaron o club a loitar en condicións desiguais cos equipos máis potentes e ateigados de grandes xogadores coma o H.C. Liceo de A Coruña e máis o FC Barcelona, o Igualada atinxiu un palmarés realmente excepcional que inclúe 6 Copas de Europa, 5 Supercopas de Europa, 5 Ligas, 2 Copas do Rei, 1 Supercopa de España e 4 Ligas Catalás.

Entre as datas máis destacadas da súa historia destacan o 24 de febreiro de 1992, cando gañan en Les Comes a segunda O.K. Liga; o 5 de xuño de 1993, cando se proclama campión de Europa por primeira vez na pista do Benfica; a tempada 1993-94, na que o equipo consegue cinco títulos; a dobre exhibición na fase final da Copa de Europa da tempada 1997-98, cando superan ao FC Barcelona e ao HC Amatori Vercelli por un dobre 8-1, ou a fase final da mesma competición que acolleu a pista de Les Comes en maio de 1999, que supuxo a sexta Copa de Europa para o club, derrotado na final na tanda de penaltis ao Porto.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]