Herba dos bofes

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Herba dos bofes
Ilustración da herba dos bofes
Ilustración da herba dos bofes
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Lamiales
Familia: Boraginaceae
Subfamilia: Boraginoideae
Xénero: Pulmonaria
Especie: P. officinalis
Nome binomial
'Pulmonaria officinalis'
L., 1753

A herba dos bofes ou pulmonaria (Pulmonaria officinalis) é unha planta herbácea perenne da familia das boraxináceas (Boraginaceae), de follas pecioladas e flores en acios. Atópase nos claros dos bosques, nas zonas avesías. Utilízase en forma de infusión para o tratamento da tose, bronquite e dores de gorxa e afonía, ademais ten poder antiinflamatorio xa que contén salicina.

O nome botánico Pulmonaria deriva do latín pulmo. Nos tempos da maxia simpatética, as follas ovais manchadas de P. officinalis representaban a enfermidades simbólicas, pulmóns ulcerados, e por iso utilízase para tratar infeccións pulmonares. En moitos idiomas o seu nome común está asociado ao pulmón, como no galego: herba dos bofes (pulmóns dos animais), no inglés "lungwort", e no alemán "lungenkraut". Noutras linguas da Europa do Leste, o nome común deriva dunha palabra para mel, por exemplo en ruso "medunitza" ou en polonés "miodunka".

Hábitat[editar | editar a fonte]

Espállase polo centro e occidente de Europa en zonas húmidas de cavorcos, abas, bosques de ribeira, noiros de camiños, terreos hermos e en bosques. Na península ibérica está amplamente espallada por todo o territorio en zonas húmidas até os altos vales dos Pireneos e doutras montañas

Pulmonaria officinalis detalle das flores.

Principios activos[editar | editar a fonte]

Esta planta contén taninos entre o 10,27% e 10,67%. Materias graxas compostas de ácidos estearínico, palmitínico e miristínico. Ácidos resínicos, alcol cerílico, fitoesterina, flobafeno, azucre invertido, polisacáridos...

As cinsas son ricas en sales de potasio e calcio, así como en ácido silicílico. Tamén ten unha substancia de carácter saponínico que pode provocar hemólises febles.

Virtudes[editar | editar a fonte]

As partes aéreas da planta en floración apáñanse con fins medicinais (sumidades floridas e follas) cortándoas un pouco por riba do nivel do chan e se enxugan a unha temperatura non superior aos 45 °C.

Úsase en forma de infusión para o tratamento da tose, tose ferina, bronquite e as dores de gorxa e rouquén. Ademais é sudorífica, antiinflamatoria e diurética. A decocción ao 10 % emprégase coma desinfectante, emoliente e antiinflamatoria de feridas.

O cocemento dun bo feixe da planta deixando que ferva un cuarto de hora, tómase en catro cuncas ao día para facilitar a expectoración e fluidificar os esgarros.

Tamén se recomenda nas diarreas, hemorroides e afeccións da vexiga urinaria.

Historia[editar | editar a fonte]

Esta planta, como outras que medran no Centro e Occidente de Europa, non figuran nos escritos da antigüidade. A primeira noticia sobre ela dáa Mattioli na súa obra na edición de 1548.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

O seu nome popular, pulmonaria débese á aparencia das súas follas coas tacas brancas, que lembran vagamente aos pulmóns. O outro nome vulgar galego: herba dos bofos ten o mesmo significado, xa que bofo é o pulmón dos animais.

Basónimo:Pulmonaria officinalis
Sinonimia:

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]