Floorball

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Partido entre Suecia (amarelo) e Finlandia (branco).

O floorball é un deporte de equipo no que se enfrontan dous equipos de seis xogadores cada un (cinco xogadores de campo e un porteiro). Os xogadores empregan uns paus de plástico ou sticks para conducir e golpear unha pelota de plástico hoca e furada de 72 mm de diámetro. Este deporte practícase nunha pista pechada por un pequeno valo e dúas pequenas porterías. O floorball é unha modalidade deportiva moi popular en países como Suecia, Finlandia, Suíza, República Checa, Noruega, Dinamarca, Singapur, Xapón e Taiwán.

O floorball é chamado na actualidade Unihockey, mais tamén se lle chamou Plasticbandy, Softbandy, Floorbandy, Innebandy, Floorhokey ou Unihoc.

O xogo[editar | editar a fonte]

No floorball enfróntanse dous equipos integrados por cinco xogadores de campo (que portan un stick cada un), e un porteiro (xoga sen stick) cada un, os xogadores de campo impregan un pau ou stick para conducir e golpear a pelota dentro da portería contraria e anotar un gol, cada gol vale un punto, e gaña o equipo que máis goles consiga anotar. Os partidos están compostos por tres periodos de 20 minutos cada un e 10 minutos de descanso entre eles, agás en partidos xogados por menores de 14 anos, nos que hai dous periodos de 20 minutos e un descanso de 10 minutos.

Os xogadores poden ser sustituídos en calquer momento e tantas veces como se quera, mais o xogador sustituido debe abandonar o terreo de xogo antes que o xogador que o sustitúe.

O xogo pode ser interrompido cando a pelota rompe, se hai unha lesión, por un gol ou un penalty. Cando o xogo se ranuda efectúase un saque neutral no punto no que estaba a pelota no momento no que se parou o xogo.

O floorball é un deporte sinxelo e rápido, practicado por persoas de diversas idades de ámbolos dous sexos.

Algunhas normas básicas do xogo[editar | editar a fonte]

1. O porteiro non pode reter a pelota máis de 3 segundos e non pode sair da zona de gol, mais si que pode tocar a pelota con calquer parte do corpo.

2. Cando se lanza un golpe franco os opoñentes deben situarse a 3 m da pelota.

3. Se a pelota sae do terreo de xogo (fóra do valo), o outro equipo pode continuar o xogo a 1 m do punto por onde saiu.

4. A pelota pode ser golpeada co pé, mais só unha vez e sen pasarlla a ningún compañeiro.

5 Pódese xogar a pelota polo aire sempre que sexa baixo a altura dos xeonllos.

6. Non se pode entrar en contacto físico co contrario.

7. Non se permite o xogo sen stick.

Está permitido:

  1. Quitar a pelota a un opoñente sen golpear o seu stick.
  2. Meter o stick na área de gol.

Non está permitido:

  1. Entrar na área pequena da portería si se é un defensor.
  2. Mover a portería para evitar un gol.

Outras accións: Logo de marcar un gol o xogo reiníciase cun face-off no centro do campo.

Os penalties se executan como no hóckey sobre xeo: o xogador pode avanzar coa pelota dende o centro do campo e dispara, ou pode tentar regatear ao porteiro. Non está permitido que a pelota retroceda nin se pare unha vez posta en movemento.

Historia[editar | editar a fonte]

O floorball ten as súas orixes nos Estados Unidos durante a segunda metade do século XX. Xurdiu como unha práctica derivada do hóckey sobre xeo que se empregaba nas escolas por ser menos perigoso que o hóckey sobre xeo e por non precisar de patíns nin pista de xeo. Rápidamente este deporte se difundiu por todo o país, celebrándose en 1962 en Michigan o primeiro campionato de floorball.

Terreo de xogo[editar | editar a fonte]

Dimensións do terreo de xogo.

O floorball practícase nunha pista rectangular de dous tamaños distintos:

  • Menores de 16 anos: O terreo é de 24 metros de longo por 15 de ancho. A área da portería é de 3 metros de ancho por 4 metros de longo.
  • Maiores de 16 anos: O terreo é de 40 metros de longo por 20 de ancho. A área da portería é de 4 metros de ancho por 5 metros de longo.

El terreno, llano, está todo él rodeado por un bordillo de medio metro de altura con el que se puede jugar.

Dentro da cancha hai dúas porterías situadas en cada extremo do campo, cuxas medidas son 160 cm de ancho, 115 cm de alto e 65 cm de profundidade.

Equipamento[editar | editar a fonte]

Unha pelota de floorball.
  • Os paus ou sticks son de plástico duro e resistente e non sobrepasa os 1,23 metros, ademais o seu ancho debe ser menor de 100cm e o seu diámetro de 6,6 cm. Ten un peso de 480 g. Tódolos xogadores teñen stick agás o porteiro. Os sticks umpréganse para conducir e golpear a pelota.
  • A pelota ten que ser redonda, hoca e branca. A peota está feita de plástico e ten 26 buratos de 10 mm de diámetro, o seu diámetro é de 72 mm e o seu peso de 55 g. Hai rexistros de pelotas que teñen acadado os 200 km/h.[1]
  • A vestimenta dos xogadores é similar á empregada noutros deportes como o fútbol ou o rugby, cunha camiseta, pantalóns curtos, medias e calzado deportivo para interior. Ademais aos xogadores se lles permite empregar distintos tipos de proteccións como espinilleiras ou proteccións oculares, aínda que a meirande parte dos xogadores non o fan. Os lentes de protección son obrigatorios nalgúns países para os xogadores de categoría júnior.
  • Os porteiros empregan escasas proteccións como pantalóns acolchados, un protector de peito acolchado e un casco, se ben tamén se lles permite empregar outros tipos de protección como xeonlleiras e proteccións para os cóvados, aínda que as proteccións voluminosas están prohibidas. Os porteiros non empregan sticks, senón que utilizan as súas mans para tocar a pelota.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. [1], Floorball U: No Limits — New World Record

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]