Ficoeritrocianina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A ficoeritrocianina é un tipo de ficobiliproteína, unha cromoproteína captadora de luz de cor maxenta que intervén na fotosíntese dalgunhas Cyanobacteria. Esta cromoproteína consta de dúas subunidades alfa e beta, xeralmente agregadas formando un hexámero, que contén pigmentos de tipo ficobilina, que poden ser ficoviolobilina violeta (na alfa-ficoeritrocianina unida covalentemente ao residuo Cys-84), ou dúas ficocianobilinas azuis (na beta-ficoeritrocianina, que están unidas covalentemente a Cys-84 e Cys-155). A ficoeritrocianina é similar á ficocianina, un importante compoñente do complexo captador de luz (ficobilisoma) das cianobacterias e algas vermellas.

Mentres que a proteína ficocianina leva unido covalentemente o pigmento ficocianobilina, producindo un máximo de absorción de arredor de 620 nm, a proteína ficoeritrocianina contén tanto o cromóforo ficoviolobilina coma dous cromóforos de ficococianobilina[1], o que fai que o seu máximo de absorción sexa de arredor de 575 nm. Como tanto a ficoeritrocianina coma a ficocianina teñen unha ficocianobilina que actúa como aceptor terminal da transferencia de enerxía, presentan fluorescencia arredor de 635 nm, que é absorbida polas aloficocianinas que teñen unha absorción máxima de arredor de 650 nm e unha fluorescencia máxima de arredor de 670 nm. Finalmente, a enerxía da luz absorbida pola ficoerotrocianina transfírese ao centro de reacción fotosintético.

Nun estudo realizado con 240 cepas de cianobacterias atopouse que ningunha das cepas sintetizaba á vez ficoeritocianina e ficoeritrina e que a ficoeritrocianina estaba fundamentalmente restrinxida ás cepas que formaban heterocistes, o cal pode ter utilidade taxonómica.[2] Noutro experimento estudouse a síntese da subunidade alfa da ficoeritrocianina, introducindo o seu xene en plásmidos de Escherichia coli.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. P. Zehetmayer, Th. Hellerer, A. Parbel, H. Scheer, A. Zumbusch. Spectroscopy of Single Phycoerythrocyanin Monomers: Dark State Identification and Observation of Energy Transfer Heterogeneities. Biophysical Journal Volume 83, Issue 1, p407–415, July 2002. [2]
  2. Donald A. Bryant. Phycoerythrocyanin and Phycoerythrin: Properties and Occurrence in Cyanobacteria. Microbiology. 1981. [3]
  3. Aaron J. Tooley e Alexander N. Glazer. Biosynthesis of the Cyanobacterial Light-Harvesting Polypeptide Phycoerythrocyanin Holo-α Subunit in a Heterologous Host. Journal of Bacteriologyjb.asm.orgdoi: 10.1128/JB.184.17.4666-4671.2002 J. Bacteriol. September 2002 vol. 184 no. 17 4666-4671. [4]
  • Robert MacColl, Gerald O'Connor, Gregory Crofton e Károly Csatorday. Phycoerythrocyanin: Its spectroscopic behavior and properties. Photochemistry and Photobiology. Volume 34, Issue 6, pages 719–723, December 1981. [1].