Estreliña riscada

Estreliña riscada
Regulus ignicapilla Coenraad Jacob Temminck 1820
Instancia de taxon  Nome curto R. ignicapilla  Categoría taxonómica especie  Combinación orixinal Sylvia ignicapilla
Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino Holozoa Reino Animalia Filo Chordata Clase Aves Orde Passeriformes Familia Regulidae Xénero Regulus Especie Regulus ignicapilla (Temminck, 1820) Regulus ignicapilla
Cifras e dimensións  Envergadura  14 cm
Datas  Esperanza de vida 5.6 a  Período de incubación 16 d
Localización  Área de distribución África  Mapas
Códigos e identificadores Freebase /m/01x8jk ITIS 916249 OTT 3599741 UICN 22735002 CoL 4RPW7 EOL 45513684
Wikidata G:Commons C:Commons

Regulus ignicapilla.

A estreliña riscada (Regulus ignicapilla) é un dos paxaros máis pequenos de Europa, aínda máis que o seu parente a estreliña do norte, á que se semella moito.

Descrición

Son paxaros duns 9 cm de lonxitude que pesan só entre 4 e 6,5 gramos. Ten unha envergadura de ás que vai dos 13 ós 16 cm. O seu aspecto é moi semellante ó da estreliña do norte: teñen o lombo verde amarelado, a barriga gris, as ás son máis escuras e teñen dúas listas brancas. A súa marca distintiva é a lista branca que lles vai sobre os ollos, que é algo máis intensa de cores que na outra especie. A liña negra sobre esta lista branca está algo máis marcada que na estreliña do norte. Os dous sexos son case iguais, agás pola pequena crista que teñen na cabeza e que erguen na época reprodutora, que nos machos é alaranxada e nas femia máis amarelada.

Aliméntanse de arañas, insectos e larvas.

A estreliña de Madeira, antigamente considerada unha subespecie (R. i. madeirensis) da estreliña riscada, é agora considerada unha especie independente co nome científico de Regulus madeirensis. Ten unha lista superciliar máis curta, a crista é dun laranxa máis escuro e o bico máis longo.

Hábitat

Viven en bosque de coníferas ou mixtos e en parques. Non dependen tanto do bosque de coníferas como a estreliña do norte e a súa área de distribución non chega tan ó norte coma a desta. Viven preferentemente no sur e centro de Europa. As aves das zonas de distribución máis setentrional son migratorias.

Reprodución

Regulus ignicapilla

Os niños, que teñen forma de bóla, están feitos con musgo, liques e teas de araña. Son construídos polas femias que os penduran case sempre na parte inferior dunha póla. Poñen entre sete e once ovos, que chocan as femias unhas dúas semanas. Os pelachos voan aos 17 días de nacidos. Habitualmente crían dúas niñadas ó ano.

Nomes vulgares noutras linguas

• Alemán: Sommergoldhähnchen
• Asturinao: Reyín
• Catalán: Bruel
• Español: Reyezuelo listado
• Éuscaro: Erregetxo kaskagorri
• Francés: Roitelet triple-bandeau
• Inglés: Firecrest
• Italiano: Fiorrancino
• Neerlandés: Vuurgoudhaantje
• Polaco: Zniczek
• Portugués: Estrelinha-de-cabeça-listada
• Sueco: Brandkronad kungsfågel