Decreto da Alhambra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Decreto da Alhambra

O Decreto da Alhambra ou edicto de Granada foi un decreto rexio promulgado polos Reis Católicos (Isabel I de Castela e o rei Fernando II de Aragón), ordenando a expulsión ou conversión forzada da poboación xudía dos reinos de Castela e Aragón. Este decreto deixaba marchar dos seus reinos quen non quixese converterse ao catolicismo, polo que realmente non foi unha expulsión senón unha prohibición do xudaísmo.[1] Foi a causa da dispersión dos sefardís (xudeus españois) polo Magreb, Medio Oriente e sueste de Europa. Escrito por Juan de Coloma, o secretario real, e asinado na Alhambra, Granada, o 31 de marzo de 1492.[1]

Aceptado con resignación por grande parte da comunidade xudaica, unha notábel excepción foi o rabino D. Isaac Abravanel. Un documento ficticio, atribuído a Isaac Abravanel, que sería unha resposta escrita a ese decreto, foi na verdade forxado por David Rafael en 1988. No seguimento do seu intento en convencer os reis católicos a cancelar o decreto, tería escrito unha resposta punxente e profética ao decreto, nas vésperas da súa partida. A orixe real do documento encóntrase nunha obra de ficción publicada en 1988, intitulada Alhambra Decree do autor David Raphael.[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Suárez Fernández, Luis (2014). Marcial Pons, ed. La Iglesia en la Historia de España (en castelán). ISBN 978-84-15948-88-9. 
  2. A Resposta de Don Isaac Abravanel ao Edicto de Expulsión

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]