Danza contemporánea

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

A danza contemporánea xorde coma unha reacción ás formas clásicas e probablemente coma unha necesidade de expresarse máis libremente co propio corpo. É unha clase de danza na que se pretende expresar, a través do bailarín, unha idea, un sentimento, unha emoción, ao igual que o ballet clásico, pero mesturando movementos corporais propios de século XX e XXI.

Compañía de danza contemporánea Danzart.

A súa orixe remóntase ata finais do século XIX. Nos inicios buscábase unha alternativa á estrita técnica do ballet clásico, comezaron a aparecer bailaríns danzando descalzos e realizando saltos menos ríxidos que os tradicionais no escenario. Co tempo, foron aparecendo variacións nas que a técnica clásica brillaba pola súa ausencia e ata se introducían movementos doutros estilos de baile, coma movementos aflamencados, movementos tribais, acrobacias, contacto físico. Ata o final da Segunda Guerra Mundial, este renovado estilo de danza chamouse danza moderna, pero evolucionou dende finais dos anos 1940 en adiante levou a que se preferise a partir de entón empregar a expresión "danza contemporánea". Hoxe en día, as técnicas modernas deixan paso a unha chea de mesturas de estilos, chegándose incluso a non deixar claro a que estilo se asemella ou que patróns se segue. Dise[quen?] que na danza contemporánea (hoxe en día) "todo vale".[Cómpre referencia]

Pódense distinguir nos inicios dúas escolas, a americana e a europea.

Unha característica distintiva é o uso de multimedia para acompañar as coreografías, como vídeo e imaxes usados de fondo.

A danza clásica ten unha dramaturxia con principio, clímax e desenlace. A danza contemporánea pode seguir esta estrutura ou ben contar historias dunha forma non lineal.

A danza contemporánea pode falar dun concepto, propoñer un ambiente ou presentar movementos co propósito de conseguir unha estética determinada, non sempre ten que contar unha historia. Por outro lado, a danza clásica constrúese a través de pasos xa existentes e sempre codificados mentres que a danza contemporánea busca a innovación e a creación de novas formas de movemento de acordo coas necesidades do coreógrafo ou o intérprete. A danza clásica busca o preciosismo, o estruturado e perfecto, a conexión co etéreo, co celestial; máis ben está ligada ao concepto do apolíneo. A danza contemporánea busca a conexión co terreal, co humano e as súas paixóns, a non estrutura, a transgresión; está ligada ao concepto do dionisíaco.

Escola americana[editar | editar a fonte]

Primeira xeración: os pioneiros americanos[editar | editar a fonte]

Anna Duncan practicando danza contemporánea na praia.

Segunda xeración: os fundadores da "Modern Dance" en Estados Unidos[editar | editar a fonte]

Xeración histórica: precedentes da Denishawn[editar | editar a fonte]

Os outros creadores de técnicas[editar | editar a fonte]

Terceira Xeración[editar | editar a fonte]

Escola Europea[editar | editar a fonte]

Primeira xeración: pioneiros europeos[editar | editar a fonte]

Filósofose pensadores[editar | editar a fonte]

Músico francés e profesor de danza François Delsarte (1811-1871)
François Delsarte (francés, 1811-1871)[editar | editar a fonte]

Foi o inspirador da ximnasia moderna, coñecida primeiramente co nome de «ximnasia expresiva» (Bode) ou, posteriormente, «ximnasia rítmica». Afirma que os estados espirituais se deben representar a través de actitudes e movementos do corpo como unidade, e non unicamente do rostro. A preocupación pola técnica é moito maior que no anterior. Divide o corpo en tres zonas variables:

  • Os membros inferiores, expresan forza
  • O torso e brazos, expresan o espiritual e emocional
  • E a cabeza-colo, o xesto, reflicten o estado mental

As súas ideas foron levadas a EUA por un dos seus discípulos, Steele Mackaye, que xunto con Genevieve Sebbins difundiron e introduciron estas ideas nas mellores escolas de Nova York.

En Europa é Hedwig Kallmeyer, alumna de Sebbins, quen difunde as súas ideas. En 1930, funda en Alemaña o Instituto de Cultura Expresiva e Corporal, onde ensina como forma de EF para a muller, o sistema de Delsarte, e con iso logra a súa inclusión na escola; ademais publica Beleza e saúde, que supón unha reacción contra os movementos ximnásticos tradicionais.

Delsarte desenvolve as «leis do movemento harmonioso», que son:

  1. Lei da postura harmónica: posición equilibrada e natural como a posición de repouso perfecta das estatuas gregas.
  2. Lei do movemento oposto: todo movemento esixe por principios de equilibrio un movemento oposto dos outros segmentos.
  3. Lei da función muscular harmónica: a forza muscular debe estar en relación directa co tamaño dos músculos.