Bufo das xunqueiras

Bufo das xunqueiras
Asio flammeus Erik Pontoppidan 1763
Nome curto     A. flammeus (mul)
Instancia de taxon  Categoría taxonómica especie
Sinonimia Asio accipitrinus
Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino Holozoa Reino Animalia Filo Chordata Clase Aves Orde Strigiformes Familia Strigidae Xénero Asio Especie Asio flammeus Pontoppidan, 1763 Asio flammeus
Cifras e dimensións  Envergadura    102 cm
Localización  Área de distribución Brasil América do Sur Montañas Nanling África  Mapas
Códigos e identificadores Freebase /m/01v_3l ITIS 177935 OTT 509846 UICN 22689531 CoL 5W66M
Wikidata G:Commons C:Commons

O bufo das xunqueiras (Asio flammeus) é unha ave rapaz da familia das estrixiformes (Strigidae).

Aspecto

A bufo das xunqueiras e aproximadamente do tamaño do bufo pequeno: a lonxitude do seu corpo é de 35 a 40 cm. A característica que os diferenza máis claramente é o tamaño dos penachos de plumas situados na cabeza, as cales recordan unhas orellas. No caso da bufo das xunqueiras, estas plumas son moita máis curtas que as do bufo pequeno, e non son visibles máis que cando a ave está excitada. Coma no caso dos outros bufos, estas plumas non teñen ningunha función relacionada co oído, senón funcións fanéricas. Os ollos da bufo das xunqueiras son amarelos co iris. A plumaxe desta especie é castaña escura manchada na parte superior, a parte inferior é de fondo máis pálido e con faixas escuras. As femias son en xeral de cores máis escuras cós machos. A envergadura das ás da bufo das xunqueiras é duns 105 cm. Os machos pesan uns 350 gramos, as femias uns 450.

Distribución xeográfica

É unha ave de zonas húmidas. O seu hábitat espállase en Europa dende Rusia e Escandinavia á Gran Bretaña e Islandia e ata a zona mediterránea. En Europa central é rara, aínda que aparece con certa frecuencia nos Países Baixos. Vive tamén en case toda a parte asiática de Rusia. En América aparece no Canadá, no norte dos Estados Unidos, na zona dos Andes e na parte sur de Suramérica, nas illas dos Galápagos. Vive tamén en Hawai. A bufo das xunqueiras é un migrador parcial. Os exemplares que viven máis ó norte móvense cara ó sur en inverno.

Etoloxía

Reprodución

Asio flammeus flammeus.

A bufo das xunqueiras fai o niño no cha en zonas abertas (prados, tundra, sabana) agachados entre a herba, ás veces, delimitados por unha pequena cantidade de herbas ou plumas. Habitualmente poñen entre 4 e 8 ovos, pero en anos de comida abundante as niñadas poden chegar os doce polos. Fan unha posta ó ano é os ovos son incubados de 21 a 37 días, case exclusivamente pola femia. Coma algunhas outras aves, utiliza a técnica de facerse pasar por ferida para afastar do niño ós predadores.

Maduran sexualmente cando teñen un ano. A estación reprodutora no hemisferio norte vai de marzo a xuño, sendo abril o mes de máis actividade. Durante esta época poden formar bandos. Os machos fan exhibicións de voo para atraer ás femias. Son, en xeral, monógamas.

Alimentación e presas

Cazan en xeral pola noite, pero están tamén activas polo día e entre lusco e fusco. Decotío voan a poucos centímetros do chan en campo aberto ata que atopan unha presa, sobre a que se lanzan coas poutas por diante. Comen roedores pequenos, basicamente ratos, e algúns insectos grandes e, en ocasións, paxaros pequenos. O seu voo recorda o das bolboretas nocturnas pola maneira irregular de bate-las ás.

Reclamos sonoros

Silenciosos na época invernal, durante outras épocas emiten diferentes sons que, na época reprodutora, son máis perceptibles.

• Ligazón sonora 1
• Ligazón sonora 2

Véxase tamén

Ligazóns externas

• A bufo das xunqueiras na páxina de proteccióndas rapaces nocturnas Arquivado 25 de setembro de 2007 en Wayback Machine. (en alemán)
• A bufo das xunqueiras en owlpages.com (en Inglés)