Cámara de caixón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Cámara Goldy 6x9.

As cámaras de caixón son unha evolución das cámaras estenopeicas (cámaras sen lente, de visión directa), que ao contrario destas últimas, utilizan placas ou carretes. O seu nome débese á forma cadrada, como unha caixa. Teñen un mecanismo moi sinxelo e unha lente en menisco.

Historia[editar | editar a fonte]

As cámaras de caixón xurdiron no século XIX. Nun primeiro momento empregábanse para iluminar placas fotográficas (son un soporte fotográfico feitas de vidro). Co paso do tempo foi avanzando e pasaron a empregarse carretes fotográficos (carretes de acetona).

A primeira marca que as comercializou foi Kodak, foron fabricadas por George Eastman en 1888.

Ao principio a xente mercaba a cámara xunto ao carrete (cun custo bastante elevado), posteriormente facían as fotografías e ao remata-lo carrete enviábano xunto coa cámara á empresa onde a mercaran para que ó revelasen. De seguido púñanlle un novo carrete e enviábanlla de novo ao cliente.

En 1895 saíu ao mercado a nova Kodak Pocket; en 1900 lanzouse ao mercado a Kodak Brownie, que chegou ao gran público.

Nesa época non existía a ampliación dos negativos, polo que as fotografías debían ser feitas directamente no tamaño desexado, polo tanto, existían distintos tamaños de cámaras (6x9 e 6x7)

Kodak foi o pioneiro e precursor dende Nova York ata 1915, momento no que Alemaña empezou a competir con eles. A marca Agfa fabricou uns rolos fotográficos utilizados nas primeiras cámaras de caixón do país xermano, as Ernemann Film K. Ao final dos anos 20 comezaron a aparecer numerosos fabricantes, o que fixo que aumentase a súa popularidade. Produtores como Atlissa cambiaron o formato e marcaron o camiño para as cámaras de caixón da posguerra.

Aplicáronselles impostos ás cámaras americanas, pasaron a ser mais caras, polo que non puideron competir coas alemás, que eran moito máis baratas. Isto provocou que aumentara a súa popularidade.

Coa chegada da Segunda Guerra Mundial paralizouse a súa fabricación e distribución debido a que as empresas fotográficas foron utilizadas para fins bélicos.

O seu rexurdimento comezou en 1949, cando apareceron fabricantes tradicionais que se aproveitaron do avance na fotografía e incluíron melloras, como os conectores a flash de lámpada dun único uso, novos formatos e deseños.

Ao redor de 1950, o concepto de cámara de caixón quedou anticuado, a xente deixou de mercalas e foron substituídas polas cámaras compactas de rolo.

A Agfa Clack de Bakelita é o mellor exemplo do final da época das cámaras de caixón. Porén, algúns fabricantes tradicionais seguiron producíndoas ata comezo dos anos 70.

Cámara Kodak Brownie Starlet dos anos 40. É a seguinte ás cámaras de caixón

Francia e Inglaterra tamén fabricaron este tipo de cámaras pero a menor escala.

Pasaron a ser cámaras que se lles regalaban aos nenos e nenas para que comezaran na fotografía, xa que eran moi sinxelas. 

Compoñentes[editar | editar a fonte]

Corpo[editar | editar a fonte]

Ao principio eran cámaras fabricadas en pel, sen decoración; máis tarde pasarían a ser de metal estampado cos frontais máis rechamantee visiblemente moito máis atractivos

Vista general Goldy 6x9.jpg

Obxectivo[editar | editar a fonte]

Este tipo de cámaras eran moi baratas, polo que non investían moito diñeiro en melloralas. Perdían nitidez nos extremos do negativo, unicamente se atopaba nítido o centro. A maioría delas non posuían enfoque a distancia, soamente as de alta gama.

Diafragma[editar | editar a fonte]

É un elemento das cámaras que reduce o paso da luz. Debido a que este tipo de cámaras fotografaban moi escuro, a maioría delas non posuían este elemento. É útil para fotografar lugares con moita luz

Parte interior

Obturador[editar | editar a fonte]

É un dispositivo que permite regular o tempo de exposición á luz. Consiste nunha chapa metálica cun buraco que, ao xirar mediante unha panca, deixa pasar a luz, xa que o buraco coincide co obxectivo nun determinado momento. Nas primeiras cámaras de caixón a panca accionaba o obturador tanto ao subila como ao baixala, o que supoñía bastantes dificultades para as usuarias/os; moitas veces non sabían se estaba accionado ou non. Posteriormente mellorárona e retrocedía automaticamente.

Debido á velocidade de obturación, 1/30s, moitas fotografías saían movidas, polo que había que fixar a cámara nun lugar.

Visores[editar | editar a fonte]

O formato mais común do negativo era o 6x9, xa que a cámara é rectangular. Posuían un único visor. Posteriormente mellorouse e pasou a posuír dous visores que, co paso do tempo, foron modificándose ata colocar un á dereita e outro á esquerda. Estes visores estaban feitos dunha lupa brillante.

Encadrar as fotografías con este tipo de cámaras era difícil, xa que a imaxe estaba invertida, había que move-la cámara ao lado contrario ao que se quería encadrar. Ademais, non era perfecto xa que o que se ve non é exactamente o que vai saír no negativo e moitas veces a xente corría risco que o negativo lle saíse mal.

Despois da guerra, os negativos pasaron a ser de 6x6 ou 4x4, cadrados.

Tamén cómpre destacar que existía un tipo de cámaras de caixón que tiñan o visor abatible, normalmente un marco de metal para apuntar.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]