Ariane 3

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ariane 3
Maquetas dos foguetes Ariane 1, 3 e 4.
Maquetas dos foguetes Ariane 1, 3 e 4.
Función Lanzador espacial de capacidade media
Fabricante Arianespace
País de orixe Europa
Tamaño
Altura 48,7 m
Diámetro 3,80 m
Masa 248.300 kg
Etapas 3
Capacidade
Carga útil a LEO N/A
Carga a
GTO
2580 kg
Foguetes asociados
Familia Ariane
Derivados Ariane 4
Historia de lanzamentos
Estado Retirado
Sitios de lanzamento Centro Espacial de Kourou
Total de lanzamentos 11
Éxitos 10
Fallos 1
Voo inaugural 4 de agosto de 1984
Último voo 12 de xullo de 1989
Aceleradores (Etapa 0) - PAP-10
No aceleradores 2
Lonxitude 8,32 m
Diámetro 1,07 m
Masa baleiro 2313 kg
Masa cheo 9663 kg
Motores
Pulo 689,99 kN
Impulso específico 240 s
Tempo de combustión 29 s
Propelente Propelente sólido
Primeira Etapa - L144
Lonxitude 18,4 m
Diámetro 3,80 m
Masa baleiro 13.750 kg
Masa cheo 160.030 kg
Motores 4 Viking 5
Pulo 2771,940 kN
Impulso específico 281 s
Tempo de combustión 145 s
Propelente N2O4/UDMH
Segunda Etapa - L33
Lonxitude 11,50 m
Diámetro 2,60 m
Masa baleiro 3625 kg
Masa cheo 37.130 kg
Motores 1 Viking 4
Pulo 720,965 kN
Impulso específico 296 s
Tempo de combustión 132 s
Propelente N2O4/UDMH
Terceira Etapa - H10
Lonxitude 11,53 m
Diámetro 2,66 m
Masa baleiro 1457 kg
Masa cheo 9687 kg
Motores 1 HM7-B
Pulo 61,674 kN
Impulso específico 443 s
Tempo de combustión 563 s
Propelente LOX/LH2

Ariane 3 foi o nome do terceiro modelo da familia de foguetes Ariane.

Características[editar | editar a fonte]

Tra-lo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, mellorando o empuxe dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B. Coa adición de dous foguetes de propelente sólido creouse unha terceira versión, Ariane 3.

Historial de lanzamentos[editar | editar a fonte]

Voo Data Rampla de lanzamento Carga Resultado Notas
V-10 4 de agosto de 1984 ELA-1 ECS 2 / Telecom 1A Éxito Primeiro voo.
V-11 10 de novembro de 1984 ELA-1 Spacenet 2 / MARECS 2 Éxito
V-12 8 de febreiro de 1985 ELA-1 Arabsat 1A / Brasilsat A1 Éxito
V-13 8 de maio de 1985 ELA-1 GStar 1
Telecom 1B
Éxito
V-15 12 de setembro de 1985 ELA-1 Spacenet 3 / ECS 3 Errado
V-17 28 de marzo de 1986 ELA-2 GStar 2 / Brasilsat A2 Éxito
V-19 16 de setembro de 1987 Aussat A3 / ECS 4 Éxito
V-21 11 de marzo de 1988 ELA-1 Spacenet 3R / Telecom 1C Éxito
V-24 21 de xullo de 1988 ELA-1 Insat 1C / ECS 5 Éxito
V-25 8 de setembro de 1988 ELA-2 GStar 3 / SBS 5 Éxito
V-32 12 de xullo de 1989 ELA-1 Olympus F1 Éxito Último voo.

Notas[editar | editar a fonte]

  • Mark Wade (2011). "Ariane 2/3" (en inglés). Consultado o 6 de abril de 2012. 
  • Arianespace, ed. (2012). "Ariane heritage > Ariane 1-3" (en inglés). Consultado o 5 de abril de 2012. 
  • Jean-Jacques Serra (2012). "Launchers Ariane 1 - 4" (en inglés). Consultado o 5 de abril de 2012. 
  • Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Ariane-3" (en inglés). Consultado o 6 de abril de 2012. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]