Ana Torroja

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ana Torroja
Nome completo Ana Torroja Fungairiño
Alias Ana Torroja
Naceu 28 de decembro, 1959
Orixe Madrid, España
Ocupación (s) Músico
Xénero Pop
Instrumento(s) Cantante
Relacionado con Mecano
Tempo en activo 1980 - presente
Web Páxina oficial


Ana Torroja Fungairiño, nada en Madrid o 28 de decembro de 1959, é unha cantante española, unha das voces máis coñecidas da música pop do país. Foi a vocalista do grupo Mecano, xunto aos irmáns José María e Nacho Cano, cos que conseguiu un éxito espectacular en España e outros países.

Con Mecano vendeu máis de 25.000.000 de discos. En solitario leva 1.500.000 copias vendidas dos seus discos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Infancia[editar | editar a fonte]

Ana é a maior dunha familia numerosa de 6 irmáns. Ten 2 irmás (Celia e Laura) e tres irmáns (Yago, Javier e Carlos). Comezou a súa etapa escolar nun liceo bilingüe en El Viso (barrio de Madrid) próximo á súa casa familiar naquel momento, na rúa Raimundo Fernández Villaverde. Posteriormente estudou nun colexio relixioso de Teresianas. Sendo unha nena conta que cantaba, a cambio dunha galleta, o "frère Jacques". O seu pai toca ben o piano e en xeral pódese dicir que os Torroja estaban en contacto coa música a través dos seus pais e avós. Ana e José María Cano coñecéronse nunha festa que se celebraba no madrileño paseo da Habana no ano 1974, sendo ambos moi novos (14-15 anos aproximadamente). Nun principio José María sentiuse máis atraído pola irmá menor de Ana, Celia. Con todo, ao pouco tempo de coñecerse, Ana e José María comezaron a vivir unha relación amorosa de adolescentes que durou uns 3 anos segundo ambos manifestaron nalgunhas entrevistas, probablemente ata o traslado de José María a Valencia despois do verán de 1977.

Un salto a fama con Mecano[editar | editar a fonte]

Ana Torroja comeza a súa carreira musical en 1977 formando un dúo totalmente afeccionado con José María Cano á volta deste último a Madrid en 1979. Máis tarde uníuselles o irmán de José María, Nacho, para formar o grupo español que "máis discos vendeu en todo o mundo", Mecano. Ana achegou a Mecano a súa peculiar voz e dotoulle dun toque ambiguo, xa que os temas do grupo, ao estar escritos polos irmáns Cano, case sempre reflectían un punto de vista masculino. A isto contribuíu o aspecto un tanto masculino que Ana mostrou durante a segunda e última etapa do grupo, entre 1986 e 1992.

Puntos cardinales e “Ana, José, Nacho”[editar | editar a fonte]

Tras a última xira do grupo, en 1992, Ana decidiu emprender a súa carreira como solista, para o que buscou produtores e compositores. Foi un traballo difícil, xa que ela quería un estilo diferente ao imposto polo grupo Mecano, e pasaron máis de dous anos de traballo (1995-1997) ata que, na cidade de Londres, a artista presentou o seu primeiro material, chamado “Puntos Cardinales”. Neste xoga cos medios tempos e arranxos orquestrais emparentados coa factura da balada romántica latina. Tamén se editou unha versión para o mercado francés, “Points Cardinaux”, que incluíu tres temas en devandito idioma, "Les Murs" (adaptación de "A Contratiempo"), "Je T'ai Tellement Aimé" (adaptación de “Te he querido tanto”) e "Ananta" (adaptación de "Como Sueñan Las Sirenas").

Á espera do regreso de Mecano, en 1995 interpreta "Cada historia" xunto a Sole Giménez do grupo Presuntos Implicados. En 1997 colaborou xunto con Abed Arzié no tema "Media Lúa" do álbum “Comparsa” do grupo francés Deep Forest. Tamén realizou unha colaboración, co cantautor Jason Hart, no tema "Hold On" do álbum “If I Were You”, que máis tarde é publicado en 2005. A promoción deste disco viuse interrompida polo fugaz regreso do seu antigo grupo en 1998, entón lanzan ao mercado o disco “Ana, José, Nacho”, do cal esperábanse concertos. Ao final, lamentablemente J. M. Cano, na entrega dos premios Amigo '98, anuncia a separación definitiva do grupo.

Pasajes de un sueño e o retorno aos escenarios xunto a Miguel Bosé[editar | editar a fonte]

Logo en 1999 retoma a súa carreira, publicou o seu seguinte traballo, “Pasajes de un Sueño”, aquí transmite o seu carácter latino e cosmopolita, con ritmos latinos, con sabor a cumbia, a merengue e a son, que ao seu propio parecer serviulle de experimento na procura da súa identidade e para saber que "ese non era o seu sitio". Como parte da promoción deste álbum, Torroja iniciou xunto Miguel Bosé o tour “Girados”, en maio de 2000, unha xira por toda España, Estados Unidos e parte de América Latina, que concluíu a principios do seguinte ano e que significou a súa volta aos escenarios. Nesta xira interpreta temas de Mecano, sen os Cano, e da súa etapa como solista, pero aínda acompañada. A xira iniciou en Latinoamérica cun set list que incluía temas como "Cachitos de un sueño", "La fuerza del destino" e "Como tú", pero ao pisar España o espectáculo foi renovado. Esta segunda versión, na que se removeron algúns temas e agregáronse outros, foi levada novamente a México a finais de ano, e é a que quedou rexistrada no disco dobre e DVD homónimo. Devandito álbum non inclúe o concerto completo, que duraba preto de tres horas, senón unha selección. O álbum foi disco de platino en España e de ouro en México. Esta xira finaliza en febreiro de 2001 no Festival de Viña de Mar en Chile.

No ano 2001 Ana intentou recobrar ao seu público francés, conquistado na época de Mecano, lanzando o álbum “Ana Torroja”, do cal se escoitou o tema inédito "Mes prières", pero sen maior transcendencia. Este álbum completouse cunha xira por diferentes cidades francesas, pero foi, segundo os propios comentarios da cantante, o seu máis sonoro fracaso, con todo o seu paso por Francia foi o que lle permitiu producir o seu seguinte traballo. Ana colaborou no disco “Mujer”, en axuda da loita contra o cancro. Deste disco extraeuse un CD sinxelo promocional que incluía o tema cantado por Ana, "Clara", entre outros. A continuación colaborou na gravación do disco “Duetos 2”, do artista mexicano Armando Manzanero, xunto ao que interpreta o tema de "Nada personal".

Frágil[editar | editar a fonte]

En 2003 publica o álbum “Fragil”, no que presentou a súa proposta pop máis xenuína e atopa o seu sitio e identidade, que a fixo presentarse por primeira vez soa en vivo, nunha breve xira por América e Europa. Foi o material que a consolidou como solista, e co cal logra ademais numerosos nomeamentos e premios como o Grammy Latino, Premios Shangay (España) e os Premio Oye (México). A pesar das boas críticas, o público non acolle tan ben o disco. A par da promoción que Ana fixo do seu disco, participou tamén xunto co italiano Gigi D’Alessio, na gravación do tema inédito "Un Nuevo Beso". Isto, de acordo a Ana, deuse pola voz tan particular de Gigi e o seu carisma. Ademais de interpretar o tema "Sweet Lullaby" no disco de grandes éxitos de Deep Forest, “Essence of Deep Forest”.

Logo fai unha breve pausa na súa carreira musical, realizando colaboracións puntuais con artistas como Aleks Syntek, en 2004, con quen interpretou o tema a dúo "Duele el Amor", un dos seus maiores éxitos a nivel comercial. Tamén colabora nun dos concertos de Syntek no seu país, cantando xunto a el a canción "Las curvas de esa chica" pertencente a Mecano. Outras destacables colaboracións de Ana déronse no disco “Me olvidé de vivir ”, cuxos beneficios foron destinados ao Proyecto Alzheimer da Fundación Reina Sofía, onde cantou a dúo con Txetxo Bengoetxea o tema "Partir" e gravar tamén o tema "Sólo pienso en ti" de Víctor Manuel para o programa de TVE "Nuestra mejor canción".

A finais de 2004 lanzou en Latinoamérica un disco de grandes éxitos chamado “Esencial” para o cal escolleu as cancións que ao seu parecer, eran as preferidas dos seus seguidores (polo cal deixou fora algunhas significativas para ela), acompañadas dun DVD con todos os seus vídeos. A principios de 2005 devandito disco publicouse en España, incluíndo unha canción inédita chamada "No me Canso", de Carlos Chaouen. Ademais, neste material Ana menciona, que representa un "punto e seguido na súa carreira". Co éxito rotundo que tivo o grupo Psy 4 de la Rime coa canción "Une femme avec une femme'" en 2005, Ana decide colaborar, para o que sería “Enfants da lune”. O mesmo ano dá a luz á súa primeira filla, que recibiu o nome de Jara.

La fuerza del destino[editar | editar a fonte]

Xa no verán de 2006 realiza a xira La fuerza del destino, coa que rende a súa particular homenaxe a Mecano e o seu público. O tour percorre toda España e Latinoamérica finalizando no Festival de Viña de Mar, onde obtivo un éxito inesperado, con "o monstro", como popularmente se coñece ao público do festival, esixindo a berros o seu retorno. Tamén publica un disco rápido chamado “Me cuesta tanto olvidarte” recuperando trece cancións da súa ex grupo versionadas de xeito novo, con sonoridades moi diferentes das orixinais. Así por exemplo, "Hijo de la Luna" adopta un aire de mariachi e "Barco a Venus" convértese nunha rumba.

En xuño de 2007 ofreceu unha breve actuación xunto co seu antigo compañeiro Nacho Cano na Praza de Colón de Madrid con motivo do Día Mundial contra as Drogas. No concerto, ante 4.500 persoas, interpretaron tres antigos éxitos de Mecano. En 2008, Ana decide colaborar con Schiller, artista alemán de música electrónica, pondo voz ao tema "¿Por que te vas?", incluído no álbum “Sehnsucht”, o cal foi n.º 1 en Alemaña. O 17 de maio dese mesmo ano, é invitada por Aleks Syntek a colaborar no macro concerto da Fundación Alas, na axuda dos nenos de Latinoamérica. Interpretou "Me cuesta tanto olvidarte" e "Duele el amor" con Aleks Syntek, "Corazones" con Miguel Bosé e “Te amaré" xunto a todos os artistas invitados.

“Sonrisa”[editar | editar a fonte]

En 2009 interpreta xunto a Raphael, a canción "Hijo de la luna". Este mesmo ano colabora co guitarrista do grupo Maná, Sergio Vallín no seu proxímo disco "Bendito entre las mujeres". Actualmente, Ana prepara o seu cuarto álbum de estudo en español, producido polo venezolano Andrés Levin (quen xa produciu o álbum “Pasajes de un sueño”, e o tema "No me canso") e no que colabora unha vez máis, entre outros, Aleks Syntek. O álbum continuará e evolucionará a liña pop-electrónica iniciada no álbum “Frágil”, atópase en proceso de gravación, levará por título "Sonrisa" e publicaríase en setembro de 2010. Á espera do prorrogado disco Ana grava o tema “María Luz” para o recompilatorio “Mecano: Siglo XXI” que conmemora trinta anos da formación do grupo. Por fin, tras 7 anos sen ningún disco con material inedito, Ana Torroja anuncia que o seu disco se pondrá á venda en setembro. O disco incluira cancións compostas por Miguel Bosé, Mai Maneses, David DeMaria, Revolver... entre outros. Ademas, Ana Torroja participou escribindo letras para dúas cancións. O disco editásese nun libro cd que incluira reportaxes fotograficos realizados en Mali, asi como outros contidos exclusivos.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Antes de ser famosa Ana, unha revista rumoreou que tivo unha relación con Javier de "Os Pecos". A primeira foto de Ana publicada en revistas trátase dunha entrevista precisamente con Javier presentándoa como a súa noiva. Tamén é a primeira referencia do grupo en prensa xa que Ana afirma “Dedícome a isto da música, aínda sen gravar, pero o próximo ano terémolo; chamarase Mecano”. Nun telexornal de TVE (o 11 de xuño de 1982) foi anunciada a súa morte por erro. Este erro que proviña dun teletipo de axencia EFE que provocou un gran impacto especialmente entre os seus familiares e amigos ata que puideron desmentilo nas horas seguintes ao anuncio. Especulouse coa posibilidade de que o erro debérase ao falecemento doutra persoa fisicamente parecida a Ana. O seu irmán Javier, pertencía ao grupo "Dr. Livingstone, supongo" e foi no segundo disco ("Simplicisimus", DRO 1990) deste grupo onde fixo as súas primeiras colaboracións fóra de Mecano. Ana foi a madriña da voda de Javier. Estudou durante dous cursos académicos a carreira de Económicas antes de abandonala definitivamente para dedicarse ao grupo Mecano.

Ana está casada co que foi o seu enxeñeiro de son na xira de "Frágil", Rafael Luque. A parella contraeu matrimonio o 16 de maio de 2005 a bordo da goleta "Rafael Verdera" ancorada fronte á cala en Basset, entre Mallorca e a Illa Dragonera. O mércores 24 de agosto de 2005 naceu, mediante cesárea, a súa filla Jara, no Hospital Ruber Internacional de Madrid. Ana vive actualmente en Tarifa aínda que posúe varias residencias e desprázase entre elas con frecuencia. Viviu varios anos en Londres (en South Kensington) onde conserva unha casa. Anteriormente viviu en Nova York e París. Ten outra casa en As Rozas, onde viviu moitos anos. En Tarifa ten intereses empresariais no ámbito da industria hostaleira (hotel Casablanco). Ten outra casa en Mallorca que é o lugar onde veraneaba coa súa familia de pequena e o que elixiu para casar.

A artista sufriu o día 10 de outubro de 2008 un accidente de tráfico cando ía en coche acompañada de Esther Arroyo. O accidente provocoulle unha lesión de clavícula e foi traslada ao Hospital Punta de Europa de Alxeciras. Ana viaxaba nun automóbil conducida polo esposo de Esther Arroyo, Antonio Navallas. Antonio non puido esquivar unha furgoneta que invadiu o seu carril e chocou frontalmente contra ela. No asento do copiloto ía Esther, que reside tamén en Tarifa onde rexenta o hotel Casablanco xunto con Ana. Ana viaxaba nos asentos traseiros xunto ao seu marido Rafael Luque e xunto a outros dous amigos residentes en Tarifa: Miguel Anxo Horga García e Ulises de Assas Rodríguez. Todos realizaban unha viaxe de pracer, ao parecer dirixíanse a Santander aínda que hai distintas versións entre as fontes consultadas. A da viaxe a Santander parece probable xa que Miguel Anxo e Ulises teñen conexións familiares alí. Ulises morreu poucas horas despois no Hospital de Puerto Real a consecuencia das feridas sufridas no accidente. Os demais ocupantes dos vehículos implicados sufriron feridas de distinta consideración pero se recuperaron delas.

Colaboracións e duetos[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]