R136a1

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

R136a1 ou RMC 136a1 é unha estrela hiperxigante azul, coñecida actualmente como a estrela máis masiva, cunha cifra estimada de 265 masas solares.[1] A estrela tamén ten o récord de ser a máis luminosa, cunha luminosidade de 8.700.000 veces a do sol[1]. A estrela pertence a R136, un cúmulo estelar no centro do complexo "30 Doradus" (tamén coñecido como a Nebulosa da Tarántula), na Gran Nube de Magallanes.

Descuberta[editar | editar a fonte]

Un equipo de astrónomos británicos liderado por Paul Crowther, profesor de astrofísica na Universidade de Sheffield, utilizou o gran telescopio VLT (Very Large Telescope) da ESO en Chile, así como os datos do Telescopio Espacial Hubble, para o estudo de dous cúmulos de estrelas, NGC 3603 e R136[2]. O cúmulo R136a algunha vez pensouse que podía ser un obxecto único supermasivo con 1000-3000 masas solares, ata que a dúbida foi resolta mediante holografía interferométrica e comprobouse que é un cúmulo de estrelas densas[3]. O equipo de astrónomos descubriu varias estrelas con temperaturas superficiais de máis de 40000 K, cerca de 7 veces máis quentes que o sol, e millóns de veces máis brillantes. Polo menos tres estrelas presentan masas que superan as 150 veces a masa do sol, entre a que se encontra esta, R136a1.

Características físicas[editar | editar a fonte]

De esquerda a dereita: Anana Vermella, O Sol, Anana Azul, R136a1

R136a1 é unha estrela de Wolf-Rayet cunha temperatura superficial de máis de 50000 K, e ao igual que outras estrelas achadas próximas ao límite de Eddington, R136a1 desprendeu gran parte da súa propia masa en estalidos violentos. Estímase que no seu nacemento a estrela puido ter unhas 320 masas solares e que estivo perdendo 50 masas solares periodicamente cada certa cantidade de decenas a centenas de miles de anos, en erupcións semellantes ás variables luminosas azuis.

Estrelas que teñen entre 8 e 150 masas solares, explotan ao final das súas vidas como supernovas, deixando atrás a estrelas de neutróns ou buratos negros. Consolidada xa a hipótese da existencia de estrelas cun peso comprendido entre 150 e 300 masas solares, os astrónomos sospeitan que esa enorme estrela podería explotar como supernova antes de tempo, moito antes do colapso do seu núcleo da forma habitual. A fusión de núcleos de hidróxeno debería crear un gran número de pares electróns-positróns, o que fai caer a presión termal dentro da estrela, cun subsecuente colapso parcial. Se R136a1 sufrira tal explosión, debería xerar un burato negro e un remanente de supernova de poucas masas solares[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 O cúmulo estelar R136 alberga varias estrelas cuxas masas individuais superan os 150 aceptados como límite", Paul Un Crowther, Schnurr Olivier, Rafael Hirschi, Yusof Norhasliza, Richard Parker J, P Goodwin Simon , Hasan Abu Kassim, (en inglés)
  2. 2,0 2,1 "Descuberta unha estrela con máis de 300 masas solares" (comunicado de prensa da ESO, 21 de xullo de 2010)(en inglés)
  3. PDF (R136a e obxectos Centrais na Rexión HII NGC 3603 resoltos por Interferometría Holográfica) (en inglés)