Plan Delta

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Vista do Plan Delta
Oosterscheldekering, o máis longo dos trece diques do Plan Delta.
Oosterscheldekering, vista lateral.

Durante a Inundación do mar do Norte de 1953, a brecha nun dique dos Países Baixos causou a morte a 1.835 persoas, forzando a evacuación doutras 70.000, sendo destruídas 4.500 edificacións. Para evitar que unha catástrofe así se repetise, un ambicioso proxecto foi posto en obra: o Plan Delta (en neerlandés : Deltawerken) que reuniu as desembocaduras do Rin e o Mosa.

A obra máis destacada do complexo é a Oosterscheldekering. Está considerada unha das sete marabillas do mundo moderno segundo a American Society of Civil Engineers.

Construcións[editar | editar a fonte]

Os traballos ligados ao plan delta foron desenvolvidos nun período de 30 anos e comprenden:

  • Stormvloedkering Hollandse IJssel (1958)
  • Zandkreekdam (1960)
  • Veerse Gatdam (1961)
  • Grevelingendam (1965)
  • Volkerakdam (1969)
  • Haringvlietdam (1971)
  • Brouwersdam (1971)
  • Markiezaatskade (1983)
  • Oosterscheldekering (1986)
  • Oesterdam (1987)
  • Philipsdam (1987)
  • Bathse spuisluis (1987)
  • Maeslantkering (1997)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: O Plan Delta