José de Vaquedano

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

José de Vaquedano, nado o 20 de marzo de 1642 en Puente la Reina (Navarra) e finado o 17 de febreiro de 1711 en Santiago de Compostela (Galiza), foi un sacerdote, compositor e mestre de capela navarro. É considerado un dos meirandes expoñentes da música barroca española.

Vida[editar | editar a fonte]

José de Vaquedano recibiu a súa educación na súa cidade natal de mans de Simón Huarte Arrizabalaga e estudou composición con Matías Ruiz en Madrid. Entrou na orde trinitaria en 1680, e obtivo a súa ordenación como sacerdote. Foi asistente de mestre de capela no Real Mosteiro de Nosa Señora da Encarnación en Madrid dende outubro de 1680 e mestre de capela na Catedral de Santiago de Compostela, cargo que deixou en febreiro de 1710 por motivos de saúde.

Obra[editar | editar a fonte]

Dos seus traballos cinco son misas, 14 salmos, o Magnificat, 7 lamentos, motetes e 49 Villancicos. Vaquedano dominou un estilo policoral veneciano da composición, nalgunhas das súas obras, empregáronse 20 voces en cinco coros, cada unha das voces que cantaban a menudo víronse reforzadas por instrumentos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Carlos Villanueva Abelairas: " Las de Semana Santa de Lamentaciones Fray José de Vaquedano "Universidad de Santiago de Compostela, 1990, ISBN 84-7191-673-8

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]