Absolución

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A absolución é unha práctica relixiosa propia de varias igrexas cristiás pola que se libera ó home do pecado.

Catolicismo[editar | editar a fonte]

Símbolo da absolución despois da confesión

A absolución é parte integral do sacramento da penitencia: o penitente ten que facer acto de contrición, confesarse e ter propósito de emenda. O sacerdote que lle dea a absolución tivo que ser ordenado validamente e ter a xurisdición, concedida pola autoridade eclesiástica competente, sobre o penitente. A absolución xeral tan só se pode outorgar en casos de emerxencia extrema con perigo de morte inmediata e de sobreviviren os penitentes teñen que realizar unha confesión normal axiña como poidan.

Ortodoxia[editar | editar a fonte]

A absolución forma parte do sacramento da penitencia pero é unha invocación do sacerdote para que Deus lle conceda o perdón dos pecados.

Anglicanismo[editar | editar a fonte]

A absolución usualmente ten lugar despois da Confesión Xeral durante a Eucaristía e é un compoñente do sacramento da confesión. Polo tanto só pode ser realizada por un sacerdote ou un bispo.

Luteranismo[editar | editar a fonte]

Os luteranos practican a "confesión e absolución" de dúas formas. Eles ven nos versículos de Sant 5:16[1] e Xn 20:23[2] a evidencia bíblica da confesión.[3] A primeira forma da absolución incorpórase ó comezo do servizo divino, de xeito similar á tradición anglicana. A congregación confesa en silencio os seus pecados, recita o confiteor, e recibe a absolución polo pastor.

A segunda forma coñécese como "Santa Absolución", e se fai privadamente co pastor. O penitente confesa os seus pecados e fai un acto de contrición, e o pastor pronuncia entón a fórmula de absolución.[4]

Na Confesión de Augsburgo, que contén os principios básicos do luteranismo, ensínase que:

Artigo 11 - Da confesión
Da confesión ensínase que se debe conservar a absolución particular, sen a deixar caer en desuso na igrexa, malia non ser necesario enumerar todas as faltas e pecados, xa que iso non é posible.[5][6]
Confesión de Augsburgo (tradución: Wikipedia)

Malia a insistencia en conservala, as igrexas luteranas movéronse cara as absolucións comunitarias, e a práctica da confesión privada ten caído en desuso na maioría das igrexas, con algunhas excepcións,[7] como por exemplo a Igrexa Luterana-Sínodo de Misuri[8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A Biblia. SEPT. "16 Así que confesádevos mutuamente os vosos pecados e rezade uns polos outros para que teñades saúde. Moito pode a oración teimosa do xusto."
  2. A Biblia. SEPT. "23 a quen lles perdoéde-los pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos."
  3. Roy Beutel (2014). Praying Luther's Small Catechism: A Devotional Aid. Xlibris Corporation. pp. 50-52. ISBN 9781499021578.
  4. Annemarie S. Kidder. Making Confession, Hearing Confession. Liturgical Press. p. 227. ISBN 9780814657294.
  5. Lutero, Martiño (en portugués). CONFISSÃO DE AUGSBURGO — Edição Comemorativa 1530-2005. Editora Sinodal. p. 15. ISBN 9788523307752.
  6. Theodore Gerhardt Tappert (edición) (1959). The Book of Concord: The Confessions of the Evangelical Lutheran Church. Fortress Press. p. 34. ISBN 9781451418941.
  7. Jennifer Phillips (edición) (2010). Ambassadors for God: Envisioning Reconciliation Rites for the 21st Century. Church Publishing, Inc.. p. 41. ISBN 9780898698480.
  8. Lutheran Church - Missouri Synod. "Confession and Absolution". http://lcms.org/Document.fdoc?src=lcm&id=1087. Consultado o 15 de setembro de 2014.