Absolución

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A absolución é unha práctica relixiosa propia de varias igrexas cristiás pola que se libera ó home do pecado.

Igrexa Católica[editar | editar a fonte]

Símbolo da absolución despois da confesión

A absolución é parte integral do sacramento da penitencia: o penitente ten que facer acto de contrición, confesarse e ter propósito de emenda. O sacerdote que lle dea a absolución tivo que ser ordenado validamente e ter a xurisdición, concedida pola autoridade eclesiástica competente, sobre o penitente. A absolución xeral tan só se pode outorgar en casos de emerxencia extrema con perigo de morte inmediata e de sobreviviren os penitentes teñen que realizar unha confesión normal axiña como poidan.

Igrexas Ortodoxas[editar | editar a fonte]

A absolución forma parte do sacramento da penitencia pero é unha invocación do sacerdote para que Deus lle conceda o perdón dos pecados.

Anglicanos[editar | editar a fonte]

A absolución usualmente ten lugar despois da Confesión Xeral durante a Eucaristía e é un compoñente do sacramento da confesión. Polo tanto só pode ser realizada por un sacerdote ou un bispo.

Luteranismo[editar | editar a fonte]

A práctica común é incorporar a absolución dos pecados ó comezo do servizo relixioso. Algunhas igrexas luteranas recomendan unha confesión privada cun pastor pero esta práctica é rara.