O voo 759 de Pan Am era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Miami ata San Diego, con escalas en Nova Orleáns e Las Vegas. O día 9 de xullo de 1982 o Boeing 727 que operaba a ruta esnafrouse no suburbio de Kenner de Nova Orleáns despois de verse forzado a baixar por unha microrráfaga de vento tras a engalaxe. As 145 persoas a brdo e 8 en terra morreron.[1] O accidente foi o que máis vítimas mortais tivo no ano 1982.
O avión implicado, un Boeing 727-235 de 14 anos, con rexistro N4737 e número de construción 19457/518, fora entregado a National Airlines o 31 de xaneiro de 1968. O aparello estaba equipado con tre motores Pratt & Whitney JT8D-7B,[2] e fora rebautizado de 37 Susan/Erica e Clipper Defiance tras a fusión de National con Pan Am.
No momento do accidente o avión levaba 138 pasaxeiros e 7 tripulantes. O capitán era Kenneth L. McCullers, de 45 anos e con 11 727 horas de voo, incluídas 10 595 no Boeing 727.[1] McCullers foi descrito por outros como un piloto "por riba da media", con quen era "confortable" voar debido ao seu excelente xuízo e habilidade para o mando. O primeiro oficial era Donald G. Pierce, de 32 anos e con 6 127 horas de voo 3 914 delas no Boeing 727.[1] Pierce foi descrito por outros capitáns como un piloto concienzudo con excelentes coñecementos de sistemas de avións e de procedementos e técnicas de voo da compañía. O enxeñeiro de voo era Leo B. Noone, de 60 anos e con 19 904 horas, 10 508 no Boeing 727.[1] Os tres tripulantes non informaran de problemas de sono ou de saúde e pasaran as súas probas sen problemas.[1]
