Television (grupo musical)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Television
Television.jpg
Television no NOS Primavera Sound 2014
OrixeNova York, Estados Unidos Flag of the United States.svg
Período19731978
19921993
2001 – presente
Xénero(s)New Wave, punk rock
Selo(s) discográfico(s)ORK, Elektra, Capitol, ROIR
MembrosTom Verlaine
Fred Smith
Billy Ficca
Jimmy Rip
Antigos membrosRichard Lloyd
Richard Hell
Artistas relacionadosNeon Boys, The Heartbreakers, Richard Hell and the Voidoids, The Waitresses
Na rede
Facebook: televisionband Twitter: Televisionband Spotify: 0S7Zur2g8YhqlzqtlYStli iTunes: 14596532 Last fm: Television Musicbrainz: 490bde43-5edb-4a93-b3b3-7a0465fd8909 Songkick: 217377 Discogs: 254494 Allmusic: mn0000019701 Deezer: 8213 Editar o valor em Wikidata

Television é unha banda estadounidense formada en Nova York en 1973. A pesar de que a banda nunca tivo máis que un público de culto no seu país de orixe, acadaron un significante éxito comercial en Europa. Hoxe son amplamente recoñecidos como un dos fundadores, e unha das primeiras influencias do punk rock.

Television era parte da primeira escena underground de Nova York, contemporánea de bandas coma Patti Smith Group e os Ramones. A diferenza destes últimos centráronse nun rock 'n' roll minimalista, e a música de Television era máis técnica, definindo ben as dúas guitarras de Tom Verlaine e Richard Lloyd.

Historia[editar | editar a fonte]

Formación[editar | editar a fonte]

As raíces de Television poden remontarse á amizade entre Tom Verlaine e Richard Hell. O dúo coñeceuse no Sanford School en Hockessin, Delaware, de onde escaparon.[1] Os dous mudáronse a Nova York por separado a principios dos anos 70 aspirando a ser poetas.[2]

O seu primeiro grupo xuntos foi Neon Boys, formado por Verlaine na guitarra e nas voces, Hell no baixo e nas voces e Billy Ficca na batería.[3] A banda durou dende finais de 1972 ata o 11 de marzo de 1973. En 1980 publicouse un sinxelo en 7 polgadas cos temas "That's All I Know (Right Now)" e "Love Comes in Spurts".[4]

O 12 de marzo de 1973 o grupo reformouse, pasando a chamarse Television e recrutando a Richard Lloyd como segundo guitarrista. O seu primeiro concerto foi no Townhouse Theatre o 2 de marzo de 1974.[5] O seu representante, Terry Ork, persuadiu ao dono de CBGB Hilly Kristal para dárlle á banda actuacións regulares no club,[6] onde construíu a súa primeira etapa. Tras realizar varios concertos no CBGB a principios de 1974,[7] tocaron no Max's Kansas City e noutros clubs, volvendo ao CBGB en xaneiro de 1975,[5] e establecendo un significativo seguimento de culto.

Marcha de Richard Hell e primeiro lanzamento[editar | editar a fonte]

Inicialmente, as tarefas de composición repartíanse case a partes iguais entre Hell e Verlaine, colaborando Lloyd de cando en vez.[8] Porén, comezaron a aparecer friccións cando Verlaine, Lloyd, e Ficca volvéronse cada vez máis seguros e hábiles cos instrumentos e a composición, mentres que Hell permaneceu desafiante no seu enfoque sen adestrarse. Verlaine, sentindo que o comportamento frenético de Hell no escenario estaba eclipsando as súas cancións, díxolle "deixa de dar saltos" durante as cancións e negouse ocasionalmente a tocar temas de Hell, como "Blank Generation", nos directos. Este conflito, así como que un dos seus temas fose collido por Island Records, fixo que Hell deixase o grupo elevase algunhas das súas cancións con el.[9] Cofundou The Heartbreakers en 1975 cos antigos membros de New York Dolls Johnny Thunders e Jerry Nolan, formando posteriormente Richard Hell and the Voidoids.[10] Fred Smith, que tocou brevemente en Blondie, substituíu a Hell como baixista de Television.[11]

Television realizou a súa estrea en vinilo en 1975 con "Little Johnny Jewel" (Parts One and Two), un sinxelo de 7 polgadas lanzado a través do selo independente Ork Records, propiedade do seu representante, Terry Ork. Richard Lloyd aparentemente en desacordo coa selección desa canción, preferindo "O Mi Amore" para a súa estrea, ata o extremo de considerar seriemente deixar a banda.[12] Parece ser que o guitarrista de Pere Ubu Peter Laughner fixo unha audición para ocupar o seu posto nesa época.[13]

Marquee Moon, Adventure e separación[editar | editar a fonte]

O primeiro álbum de Television, Marquee Moon, foi recibido positivamente polos críticos musicais e o público e entrou na lista Billboard 200. O disco tamén tivo boas vendas en Europa e acadou o top 30 en varios países. Tras o seu lanzamento en 1977, Roy Trakin escribiu en SoHo Weekly "esquece todo o que escoitache sobre Television, esquece o punk, esquece Nova York, esquece o CBGB ... diaños, esquece o rock and roll - este é o asunto real".[14] Dende entón os críticos situaron o álbum no número 83 na lista da canle VH1 dos 100 mellores álbums de rock and roll, e no número 128 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums da historia. Ocupou segundo posto na lista da revista Uncut dos 100 mellores álbums de estrea, e o número 3 da lista de Pitchfork Media dos mellores álbums dos 70. Stephen Thomas Erlewine de AllMusic escribiu que o álbum foi "revolucionario" e composto "completamente de rockeiros de garaxe tensos que se adentran nun territorio intelectual embriagador, lográndose a través das seccións instrumentais longas e entretecidas do grupo".[15]

O segundo álbum de Television, Adventure, foi gravado e publicado en 1978.[16][17] Mais suave e reflectivo que o seu disco de estrea, Adventure foi ben recibido pola crítica a pesar das súas modestas vendas.

As visións artísticas independentes e pouco flexibles dos seus membros, xunto co abuso de drogas de Richard Lloyd, fixeron que a banda se separase en xullo de 1978. Tanto Lloyd como Verlaine iniciaron carreiras en solitario, mentres que Ficca converteuse en batería da banda de new wave The Waitresses.[18]

Reforma[editar | editar a fonte]

Television reformouse en 1992, publicando un terceiro álbum, Television, e realizou concertos esporadicamente dende entón. Dende que regresaron ao escenario do festival All Tomorrow's Parties de 2001 en Camber Sands, Inglaterra, a banda realizou concertos por todo o mundo e continúa actuando de forma regular.

En 2007 Richard Lloyd anunciou que deixaría amigablemente o grupo tras un concerto en verán no Central Park de Nova York. Debido a unha pneumonía que o tivo no hospital máis tempo do agardado, non foi capaz de actuar en Central Park. Jimmy Rip substituíuno ese día e a banda pediulle se podía unirse como membro permanente. O 7 de xullo de 2011 a nova formación actuou no festival Beco 203 en São Paulo.[19] Nunha entrevista na MTV do Brasil a banda confirmou que estban a piques de rematar un novo álbum con dez temas novos, pero en 2022 ese traballo aínda non fora editado.

Discografía[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio[editar | editar a fonte]

Álbum Ano Selo
Marquee Moon 1977 Elektra Records
Adventure 1978 Elektra Records
Television 1992 Capitol Records

Álbums en directo[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Waterman 2011, p. 18
  2. Waterman 2011, p. 25
  3. Wallace & Manitoba 2007, p. 254
  4. Waterman 2011, p. 103
  5. 5,0 5,1 "The Wonder - Tom Verlaine, Television and Stuff: Television Gigs - Gigography". www.thewonder.co.uk. Consultado o 2022-07-05. 
  6. "No Class interview - Hilly Kristal of CBGB's". www.noclass.co.uk. Consultado o 2022-07-05. 
  7. Waterman 2011, p. 63
  8. Thompson 2000, p. 683
  9. Waterman 2011, pp. 95-101
  10. Wallace & Manitoba 2007, p. 55
  11. Waterman 2011, pp. 108-109
  12. Waterman 2011, p. 13
  13. Waterman 2011, p. 17
  14. Trakin 1977
  15. "Television - Marquee Moon". AllMusic (en inglés). Consultado o 2022-07-05. 
  16. Waterman 2011, p. x
  17. Emerson 1978
  18. "The Waitresses Biography, Songs, & Albums". AllMusic (en inglés). Consultado o 2022-07-06. 
  19. "Television Setlist at Beco 203, São Paulo". setlist.fm (en inglés). Consultado o 2022-07-11. 

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Trakin, Roy (1977). "Marquee Moon review". SoHo Weekly.