Psara

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Psara
Ψαρά
PSARA-1.JPG
Psara, mosteiro de Agios Nikolaos
2011 Dimos Psaron.png
Localización da illa
Situación
País Grecia
Periferias de Grecia Exeo Setentrional
Mar Mar Exeo
Coordenadas 38°33′N 25°34′L / 38.550, -25.567Coordenadas: 38°33′N 25°34′L / 38.550, -25.567
Xeografía
Superficie 44´511 km²
Longura máxima 7 km.
Largura máxima 8 km.
Punto máis alto 512 m. (Profitis Ilias)
Demografía
Poboación 458 (2011)
Densidade 10´3 hab./km²
Lingua propia Grego

Psara (grego: Ψαρά, Psará, anteriormente coñecida como Ψύρα, Psyra, or Ψυρίη, Psyriī) é unha illa grega no mar Exeo. Xunto coa pequena illa deshabitada de Antípsara forma o municipio de Psara. forma parte da unidade rexional de Quíos, que é parte da rexión do Exeo Setentrional. A única cidade da illa e capital do municipio tamén se chama Psara.[1]

Psara tiña 448 habitantes segundo o censo de 2011. Ten un pequeno porto que a une á illa de Quíos e outras partes de Grecia.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Psara atópase a 81 km ao noroeste de Quíos, 22 km desde a punta noroeste da illa de Quíos e a 150 km ao leste nordés de Atenas. A ila ten 7 km de largo por 8 km de longo e unha superficie de 43 km². O punto máis alto da illa é "Profitis Ilias" (512 m).

Bandeira[editar | editar a fonte]

Bandeira de Psara durante a Guerra de Independencia grega

A bandeira de Psara está deseñada de tea branca bordeada de vermello cunha gran cruz vermella e as inscripciones do nome da illa "ΨΑ-ΡΑ" e as palabras Eleftheria i Thanatos (Liberdade ou morte) en letras vermellas. A cruz está de pé sobre unha media lúa ao revés, franqueada nunha banda por unha espada, e no outro por unha serpe morta por un paxaro.[2][3] The flag was carried during the War of Independence by Psariot ships[4]

Unha bandeira orixinal de Psara, consérvase no Museo Histórico Nacional de Grecia

Historia[editar | editar a fonte]

Habitada desde o período micénico, os seus habitantes dependen do mar para vivir xa que a illa non ten árbores, é rochosa, e con poucos arbustos. Homero fai a primeira referencia da illa como Psyra.[5][6]
A única fonte de ingresos dos isleños sempre foi a pesca, sobre todo pola a abundante lagosta local, o transporte marítimo, e un pequeno desenvolvemento turístico nos últimos anos.

A destrución de Psara[editar | editar a fonte]

Artigo principal: destrución de Psara.
Logo da destrución de Psara por Nikolaos Gyzis

Psara uniuse á Guerra de Independencia grega o 10 de abril de 1821. Uns destacados líderes navais nativos da illa da época foron os futuros primeiro ministro de Grecia Constantino Kanaris e Dimitrios Papanikolis. A illa foi invadida o 21 de xuño 1824 pola armada otomá.

O 4 de xullo a resistencia dos Psariotas terminou coa última resistencia no antigo forte da cidade de Palaiokastro (nome alternativo Mavri Rachi, literalmente "cúme negro").[2] Centos de soldados e tamén as mulleres e os nenos refuxiáronse alí cando unha forza turca de 2000 homes asaltou o forte. Os refuxiados ondearon por primeira vez unha bandeira branca[7] coas palabras "Ἐλευθερία ἤ Θάνατος" ("Eleftheria i Thanatos", "Liberdade ou morte"). Entón, no momento en que os turcos entraron na fortaleza, o líder local Antonios Vratsanos acendeu unha mecha no polvorin da fortalez, provocando unha explosión que matou aos alí refuxiados xunto cos seus inimigos. Permanecendo así fieis á súa bandeira ata a súa morte. Un oficial francés que oíu e viu a explosión comparouno cunha erupción volcánica do Vesuvio.[2]

Unha parte da poboación logrou fuxir da illa, pero os que non o lograron venderonse como escravos ou resultaron mortos. Como resultado da invasión, miles de gregos atoparon un destino tráxico. A illa quedou deserta e os isleños superviventes se dispersaron a través do que hoxe é o sur de Grecia. Teófilo Kairis, un sacerdote e erudito, acolleu moitos dos nenos orfos e desenvolveu a famosa escola do Orphanotropheio de Teófilo Kairis.

A destrución de Psara polos turcos otománs, levouse a cabo en vinganza pola voadura da nave dun almirante turco polo revolucionario Dimitrios Papanikolis (que era de Psara), que inspirou ao poeta Andreas Kalvos para escribir o oda "Para Psara" (en grego: "Εἰς Ψαρά"), talvez máis famoso, o evento tamén inspirou ao poeta Dionysios Solomos o autor da Himno á Liberdade a escribir en 1825 un poema (ou epigrama) chamado "A destrución de Psara" (en grego: "Ἡ καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν"):[8][9]

'Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη
Περπατῶντας ἡ Δόξα μονάχη.
Μελετᾷ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια,
Καὶ 'ς τὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
Γινομένο ἀπὸ λίγα χορτάρια
Ποῦ εἰχαν μείνῃ 'ς τὴν ἔρημη γῆ.

Na cúme de cor negra de Psara
A gloria camiña por si mesma tendo no
Campo de batalla aos brillantes homes novos
A coroa do seu cabelo enmarrañado
Deixando os últimos pastos
na terra abatida.

Poboación histórica[editar | editar a fonte]

Ano Poboación Diferenza
1824 7.000[10]
1951 700
1961 576 - 17,71%
1971 487 - 15,45%
1981 460 - 5,54%
1991 438 - 4,78%
2001 422 - 3,65%
2011 446 + 5,69%

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Kallikratis law Greece Ministry of Interior (en grego)
  2. 2,0 2,1 2,2 CONGRESSIONAL RECORD—HOUSE March 24, 1995
  3. Nations and States in Southeast Europe,Center for Democracy and Reconciliation in South Eastern Europe. p.99
  4. "Η Ελληνική Σημάια", (The Greek flag) - Hellenic Army General Staff, Páxina 11, imaxe 14:[1]
  5. Homer, Odyssey, III http://classics.mit.edu/Homer/odyssey.3.iii.html
  6. Agelarakis A., "Report on the Main Burial of the Mycenaean Human Skeletal Remains excavated from Archontiki Site, Psara, Greece", OSSA 13 (1986-87): 3-11.
  7. Typos, Cyprus newspaper
  8. Jerome Rothenberg, Jeffrey Robinson (2009). Poems for the Millennium, Volume Three. University of California Press. p. 358. ISBN 978-0-520-25598-2. 
  9. Solomos, Dionysios (1901). Ἄπαντα τὰ εὑρισκόμενα (en Greek). Kostis Palamas (prologue). Atenas: P.D.Sakellarios. p. 99.  At the Anemi digital library.
  10. Finlay, George. History of the Greek Revolution and the Reign of King Otho (editado por H.F. Tozer). Oxford: Clarendon Press, 1877 (Reimpreso: Londres 1971), ISBN 978-0-900834-12-7, p. 152.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]