Pequín-París

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

A carreira de coches de Pequín a París foi unha carreira de automóbiles, celebrada orixinalmente en 1907 entre Pequín (China) e París (Francia), cunha distancia de 14.994 km.

A idea da carreira xurdíu dun desafío publicado no xornal Le Matin de París o 31 de xaneiro de 1907, que dicía:

"O que hai que probar hoxe é que mentres un home teña un coche, poderá facer calquera cousa e ir a calquera lugar. ¿Hai alguén que se atreva a viaxar este verán de Pequín a París en automóbil?"

A carreira comezou desde a embaixada francesa en Pequín o 10 de xuño de 1907. O vencedor Príncipe Scipione Borghese chegou a París o 10 de agosto de 1907.[1]

Mapa da ruta da carreira de Pequín a París de 1907.

1907 equipos[editar | editar a fonte]

Houbo corenta inscritos na carreira, pero finalmente só cinco equipos enviaron os coches a Pequín. A carreira celebrouse malia que o comité a cancelou.

A carreira de 1907[editar | editar a fonte]

Perigos da estrada: O Itala de Borghese e Barzini caeu por unha ponte.

Non había regras na carreira, agás que o primeiro coche en chegar a París gañaría o premio dunha botella magnum de champaña Mumm. De aí a tradición de celebrar vitorias en automobilismo cunha botella de champaña. A carreira realizouse sen ningunha asistencia por campos onde non había estradas nin mapas de estradas. Para a carreira, unha caravana de camelos saíu de pequín levando combustible e instaláron varias estacións na ruta para fornecer combustible aos pilotos. A carreira seguiu unha ruta de telégrafo, de xeito que a carreira estaba ben cuberta polos xornais da época. Cada coche levaba un xornalista como pasaxeiro, e os xornalistas enviaban historias desde as estacións de telégrafo regularmente durante a carreira.

Realizouse durante unha época na que os coches eran unha novidade e a ruta atravesaba áreas remotas de Asia onde a xente aínda non estaba familiarizada cos viaxes en automóbil. A ruta entre Pekín e o Lago Baikal só fora intentada previamente a cabalo. A carreira gañouna o príncipe italiano Scipione Borghese, da familia Borghese, acompañado do xornalista Luigi Barzini (1874-1947). Estaba tan confiado que ata desviouse de Moscova ata San Petersburgo para celebrar unha cea para o equipo e despois volveu a Moscova e volveu á carreira. O evento non tiña como obxectivo ser unha carreira ou unha competición, pero converteuse rapidamente nunha, debido as súas características pioneiras e á superioridade técnica do coche dos italianos, un Itala de 7.433 cc e 35/45 CV.[2]

O segundo na carreira foi Charles Goddard no Spyker. Non tiña cartos, tiña que pedir gasolina aos demais e pedíu prestado o coche para a carreira. Foi arrestado por fraude preto do final da carreira. Algúns dos outros coches tiveron dificultades para subir barrancos, a través de barro, areas movedizas e pontes de ríos non deseñados para vehículos. O triciclo Contal quedou atascado no Deserto de Gobi e non recuperouse, afortunadamente a tripulación foi atopada viva polos lugareños. Barzini publicou o libro Peking to Paris en 1908[3], cheo de centos de fotos.

Recreacións[editar | editar a fonte]

O Itala arrastrado a través dun terreo intransitable

Realizáronse varias carreiras para reeditar o evento, incluíndo a Carreira Nova York-París de 1908 que partíu desde Nova York, polo oeste ata París (parte do camiño por mar). Durante a maior parte do século XX non se puideron celebrar outras recreacións, debido ao establecemento da URSS despois da Revolución Rusa de 1917. Despois da disolución da Unión Soviética a principios dos 90, os pilotos foron autorizados novamente a correr.

1990[editar | editar a fonte]

En 1990 celebrouse o London to Peking Motor Challenge, que correu en sentido oposto á carreira orixinal, de Londres a Pequín.

1997[editar | editar a fonte]

En 1997 celebrouse "The Second Peking to Paris Motor Challenge", composto por 94 coches de época, que tomou unha ruta máis meridional a través do Tíbet, India, Paquistán, Irán, Turquía, Grecia e Italia. Gañouna o par británico Phil Surtees e John Bayliss, pilotando un Willys Jeep de 1942.

2005[editar | editar a fonte]

O 18 de abril de 2005 un Fiat 500 de 1973 o fixo desde Bari, Italia, ataa Pequín nunha viaxe de 16.000 quilómetros a través de Rusia e pasando por Vladivostok. A ruta era parcialmente similar á orixinal. Conducido durante 100 días por Danilo Elia e Fabrizio Bonserio, o vello e diminuto coche foi seguido ao longo da súa viaxe por xornais e televisións de todo o mundo. Despois da longa viaxe, Elia escribiu un libro titulado La bizzarra impresa (ISBN 88-7480-088-6, en italiano, tamén dispoñible en alemán polo National Geographic Deutschland (Echt Abgefahren, ISBN 978-3-89405-834-0).

O 15 de maio de 2005 cinco coches liderados por Lang Kidby partiron de Pequín cara a París, volvendo sobre a ruta orixinal con coches moi similares aos orixinais; un Spyker de 1907, un de De Dion-Bouton de 1907 e 1912, un Itala de 1907 e unha réplica de coche triciclo Contal. Esta viaxe foi televisada pola Australian Broadcasting Corporation nunha serie documental de catro partes titulada Peking to Paris. O programa foi presentado por Warren Brown, un dos dous pilotos do Itala e un debuxante do xornal de Sydney The Daily Telegraph. O equipo australiano, que conducía cara ao oeste, reuniuse co Fiat 500 italiano, conducindo cara ao leste, nunha reunión non planificada, en algún lugar preto de Krasnojarsk, Rusia.

2007[editar | editar a fonte]

En 2007 a Endurance Rally Association organizou un rally para celebrar o centenario da carreira orixinal de 1907. A diferenza do evento de 1997, tamén realizado por Philip Young, que tomou unha ruta cara ao sur, este evento seguiu con máis fidelidade a ruta tomada polo príncipe Borghese en 1907 no Itala gañador. De Pequín, os competidores dirixíronse cara ao norte ata a fronteira con Mongolia en Zamyn-Üüd e, como na súa ruta orixinal, ao norte a Ulaan Bataar. A ruta logo pasou ao oeste a través de Mongolia], cruzando a fronteira rusa en Tsagaannuur e a través de Siberia a Moscova, a San Petersburgo (onde o príncipe Borghese asistiu a "un gran banquete") e entón polos países bálticos para terminar en París. Participaron 126, veteranos, vintage e coches clásicos, sendo o máis antigo un Mercedes de 1903. O maior desafío do rali foi Mongolia e o deserto de Gobi sen estradas convencionais, simplemente pistas cheas de fochancas no mellor dos casos. Malia isto, 106 cruzaron a liña de meta. A concentración cubriu 12.642 km en 36 días.[4]

2013[editar | editar a fonte]

A quinta carreira comezou en Pequín o 28 de maio de 2013.[5] Foi para coches antigos e durou 33 días. Na terceira semana, a carreira quedou marcada pola morte dunha participante británica, Emma Wilkinson, de 46 anos de idade, nun choque frontal cun vehículo sen relación co evento.[6]

Monumentos[editar | editar a fonte]

Unha escultura do Itala de Borghese en Kirov, Rusia

En 2015, encargado pola fábrica de pneumáticos Pirelli en Kirov, erixiuse un monumento ao Itala de Borghese en Kirov, Rusia.[7] O monumento conmemora o feito de que o equipo de Borghese fixera unha escala na gobernación de Vyatka. O monumento creouno a deseñadora Elena Gurina e o ferreiro Eduard Gurin.[8]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • The Mad Motorists- The Great Peking to Paris Race of '07 by Allen Andrews (1965) J B Lippincott Co. ASIN: B0006BLYX0
  • Peking to Paris - The Ultimate Driving Adventure - Veloce Publishing
  • The Great Peking to Paris Expedition - Harper Collins - 2005 ISBN 0-7322-8253-5
  • Due mondi visti da un'Alfa - Nada editore

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]