Pedro Sáinz de Andino

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Pedro Sáinz de Andino
Retrato de Pedro Sainz de Andino (Banco de España).jpg
Nacemento1786
 Alcalá de los Gazules
Falecemento1863
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Sevilla
Ocupaciónescritor e político
editar datos en Wikidata ]

Pedro Sáinz de Andino, nado en Alcalá de los Gazules (Cádiz) en 1786  e finado en  Madrid en 1863, foi un xurista español.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Pedro Sáinz de Andino educouse no Seminario Conciliar de San Bartolomé en Sevilla, en cuxa Universidade gradouse de bacharel de Leis e logo se doutora. Ocupou a cátedra de Partidas da Universidade e logo foi claustral.

Durante a Guerra da Independencia non apoia a Lista para crear un exército patriota, mostrando Sáinz de Andino unha ideoloxía afrancesada.

Exerceu o cargo de promotor fiscal nas localidades de Tarrasa (Barcelona) e Tortosa (Tarragona). Escribiu un proxecto de Código de Comercio, o cal foi promulgado en 1829 e se mantivo en vigor ata a aprobación do Código de Comercio de 1885 e unha lei de axuizamento criminal, sancionada en 1830. A esta época pertencen obras como "Elementos de elocuencia forense" e "Dos ministros sobre o curso que debe darse ao xuízo de purificacións".[1]

No 1829 foi nomeado fiscal do Consello de Facenda e en 1830 Ministro do Consello e Cámara de Castela e membro da Xunta de Lotarías. Ese ano recibiu a Gran Cruz da Orde de Carlos III e en 1848 a da Orde de Isabel a Católica. En 1848 foi nomeado membro de honra da Real Academia da Historia.

Trala morte de Fernando VII de España en 1834 declarouse no bando isabelino. En 1847 foi nomeado senador vitalicio.[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 [1] Pedro Sainz de Andino
  2. Ficha do Senado
Predecesor:
Justo José Banqueri
Coat of Arms of the Spanish Royal Academy of History.svg
Académico da Real Academia da Historia
Medalla 14

1848 - 1863
Sucesor:
Fernando de Castro y Pajares