O protagonista da historia é a estatua dourada dun príncipe, que está no superior dunha columna onde podía ver toda a cidade, e unha andoriña, que se despediu da súa migración a África polo amor que sentía por unha cana. A andoriña aterrou na estatua e viu que o príncipe estaba a chorar por causa das inxustizas que podían ser vistas dende a súa posición. Entón lle pide a ave que entregue aos necesitados as xoias que o adornan. O paxaro así o fai e quédase có príncipe durante as semanas seguintes, distribuíndo as xoias ata que a estatua fica completamente desprovista de ouro e ornamentos. Pero inverno empeora e a andoriña, debido ó frío, morre bicando os labios do príncipe. Ó ver iso, o corazón da estatua rómpese. O día seguinte, o prefeito observou o estado deteriorado da estatua, e mandou que fora retirada e derretida. Pero o corazón do príncipe non se derrete no forno, e o votan nun monte de poeira, onde tamén se atopa o corpo da ave. Pero entón Deus dixo a un dos seus anxos:
-Tráeme as dúas cousas máis preciosas da cidade.
E o anxo tomou o corazón da estatua e o paxaro morto.
-Escolliches ben -dixo Deus-. No meu xardín do ceo, este pequeno paxaro ha cantar para sempre, e na miña cidade de ouro o príncipe feliz repetirá o meu *louvor.
O príncipe feliz foi publicado por primeira vez en 1888 na colección O príncipe feliz e outros contos, que reúne cinco historias de Oscar Wilde. Foi escrito dous anos despois do nacemento do fillo do autor Vyvyan.
.png?lang=gl)
