Nebulosa da Tarántula

Nebulosa da Tarántula
Instancia de rexión H II star-forming region (en)
Parte de Gran Nebulosa de Magalhães
Composto por R136 VFTS 102 (pt)
Época J2000.0
Constelación Dorado
Características orbitais
Ascensión recta	84,65 °
Declinación	−69,08639 °
Características físicas
Distancia da Terra	179.000 a.l.
Magnitude aparente	8
Persoas e organizacións
Descubridor/a Nicolas Louis de Lacaille
Datas e cronoloxía
Data descuberta 1751
Códigos e identificadores Freebase /m/01tbtm
Fontes e ligazóns  Código do catálogo MDM 62 A catalogue of compact radio sources in and behind the Large Magellanic Cloud (en) MDM 72 A catalogue of compact radio sources in and behind the Large Magellanic Cloud (en) MDM 77 A catalogue of compact radio sources in and behind the Large Magellanic Cloud (en)
Wikidata C:Commons

A Nebulosa da Tarántula (tamén coñecida coma 30 Doradus, ou NGC 2070) é unha rexión H II da Gran Nube de Magallanes, encadrada na constelación austral do Peixe Dourado. Orixinalmente pensouse que era unha estrela, pero no ano 1751, Nicolas Louis de Lacaille recoñeceu a súa natureza nebulosa.

Características

A Nebulosa da Tarántula ten unha magnitude aparente de 8. Considerando a súa distancia duns 49 kpc (160 000 anos luz), este é un obxecto non estelar moi luminoso. A súa luminosidade é moi grande: se a comparamos coa Nebulosa de Orión, se a Nebulosa da Tarántula estivese tan próxima á Terra coma a Nebulosa de Orión, a Nebulosa da Tarántula sería capaz de xerar sombras no noso planeta. De feito, é a rexión máis activa de formación estelar dentro do Grupo Local de galaxias. Tamén é a rexión deste tipo máis grande dentro do Grupo Local cun diámetro estimado de 200 pc. A nebulosa reside na beira de avance da Gran Nube de Magallanes, onde a presión de avance comprime o medio interestelar. No seu núcleo descansa o cúmulo R136 (dun diámetro aprox. de 35 anos luz) que produce a meirande parte da enerxía que fai visible a nebulosa. A masa deste cúmulo é dunhas 450 000 masas solares, suxerindo que nun futuro se vaia a converter nun cúmulo globular.

Ademais do cúmulo R136, a Nebulosa da Tarántula tamén contén un cúmulo máis vello, catalogado coma Hodge 301, cunha idade comprendida entre os 20 e 25 millóns de anos. A estrela máis masiva que existía neste cúmulo estourou coma supernova. Esta foi a supernova observada que estaba máis preto da Terra dende a invención do telescopio, a Supernova 1987A, que ocorreu na parte exterior da Nebulosa da Tarántula.

A nebulosa é a maior fábrica de estrelas coñecida na nosa zona do universo.

Galería

• 
  A brillante estrela VFTS 682 na Gran Nube de Magallanes. Imaxe da ESO.
• 
  Vista en primeiro plano da Nebulosa da Tarántula.
• 
  O cúmulo novo de RMC 136a.
• 
  A rexión central da Nebulosa da Tarántula — un mosaico de 15 imaxes tomadas dende o Hubble. Imaxe da NASA/ESA/Danny LaCrue.
• 
  A GNM preto da Nebulosa da Tarántula.
• 
  O corazón da Nebulosa da Tarántula: R136 está situado no centro da imaxes mentres que o cúmulo Hodge 301 está na esquina superior dereita. Imaxe da ESO.
• 
  A Nebulosa da Tarántula e os seus arredores. Imaxe da ESO.
• 
  Filamentos de gas ionizado nas proximidades do cúmulo R136, dentro na Nebulosa da Tarántula. Imaxe da ESO.
• 
  A Nebulosa da Tarántula pode ser vista no centro desta imaxe.
• 
  A Nebulosa da Tarántula vista dende o Wide-field Infrared Survey Explorer (WISE).

O cúmulo novo de RMC 136a

Véxase tamén

Outros artigos

• R136, gran cúmulo estelar da Nebulosa da Tarántula.
• Hodge 301, outro cúmulo estelar dentro da Nebulosa da Tarántula.

Ligazóns externas

• APOD Images: 2003 agosto 23 & 18-05-2010
• SEDS Data: NGC 7020, The Tarantula Nebula
• Hubble Space Telescope Images of: The Tarantula Nebula Arquivado 28 de outubro de 2008 en Wayback Machine.
• European Southern Observatory Image of: The Tarantula Nebula