Mosteiro de Vilanova de Ozcos
| Mosteiro de Vilanova de Ozcos | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Vilanova de Ozcos  | |||||||||
.jpg) | |||||||||
|
Instancia de
| |||||||||
|
Estilo
| |||||||||
| Datas | |||||||||
| |||||||||
| Localización | |||||||||
| |||||||||
| Patrimonio cultural | |||||||||
| |||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||
.jpg)
O mosteiro de Santa María de Vilanova de Ozcos é unha antiga abadía, beneditina primeiro e logo cisterciense, situada en Vilanova de Ozcos, na Terra Eo-Navia de Asturias.
Historia
[editar | editar a fonte]Fundación
[editar | editar a fonte]O mosteiro fundárono en 1137 monxes beneditinos, por iniciativa do rei galego Afonso VII. Ao primeiro as súas prácticas foron de tendencia eremítica, pero rapidamente, o mosteiro estruturouse e deuse unha regra, para se situar na liña beneditina do mosteiro de Carracedo, entón denominado San Salvador de Carracedo [1] .
Mudanza da regra
[editar | editar a fonte]En 1203, os monxes de Carracedo optaron por se incorporaren á orde do Císter, que respectaba máis estritamente a norma beneditina, e era moi popular na época e así pasou a se denominar Santa María de Carracedo; os monxes de Vilanova de Ozcos seguiron o movemento, que o papa Inocencio III aprobara por unha bula [1] .
O mosteiro románico desenvolveuse rapidamente, enriqueceuse e recibiu moitos agasallos e privilexios. Paralelamente, co paso do tempo, a norma foise flexibilizando e tolerábanse incumprimentos na aplicación da regra monástica, o que provocou tensións coa abadía nai de Carracedo. Estas fallas de conduta aumentaron ao longo do século XV ata 1511. O mosteiro estaba materialmente empobrecido, pero a partir de entón recobrou parte do prestixio espiritual perdido. Nos séculos XVI e XVII reconstruíuse pouco a pouco e durante a Guerra da Independencia española, cando xa estaba en decadencia, utilizouse como hospital [1] .
Peche
[editar | editar a fonte]A desamortización de Mendizábal expulsou os monxes e pechou a abadía en 1835. Os edificios do convento quedaron co tempo en ruínas, mentres que a igrexa abacial, transformada en igrexa parroquial, permaneceu ata hoxe [1].
Cartulario
[editar | editar a fonte]O cartulario do mosteiro preserva 616 pergameos da Idade Media: 32 do século XII, 261 do século XIII, 224 do século XIV e 99 do século XV.[2]. O texto dos pergameos está en latín nos máis antigos e a partir de mediados do século XIII aparece o galego que foi o único romance que se empregou ata que a mediados do XIV comezaron a aparecer textos en castelán, cada volta con maior profusión e que acabou por desprazar totalmente ao galego[3].
Protección
[editar | editar a fonte]A abadía está catalogada en España como ben de interese cultural dende o 3 de outubro de 1991 [4].
Galería de imaxes
[editar | editar a fonte]-
Detalle do interior -
Lateral -
Detalle da nave central da igrexa -
Detalle do altar maior -
Detalle do soporte da estrutura de madeira -
Detalle da arcada dereita -
Detalle da capela lateral -
Detalle do lateral dereito da igrexa -
Detalle do interior da igrexa -
Nevando sobre a igrexa
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 "Monasterio de Santa María de Villanueva de Oscos". monastirs.cat..
- ↑ Alvárez Castrillón, José Antonio (2011). Colección Diplomática del Monasterio de Santa María de Villanueva de Oscos. Ridea. p. 33.
- ↑ Fernández Acevedo, Suso (2008). A herdade que nós temos. Historia e escolma da prosa en galego do Eo-Navia. Universidade de Vigo. p. 18.
- ↑ "Monasterio de Santa María de Villanueva de Oscos RI-51-0007138". Bcultura y deporte.gob.es.[Ligazón morta]
 |
A Galipedia ten un portal sobre: Asturias |
