Lingua materna

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Lingua nai")
Unha clase da Academia Kituwah de Qualla Boundary, en Carolina do Norte. A inmersión lingüística neste colexio ensina o mesmo currículo que outras escolas primarias dos Estados Unidos, pero o cherokee é o medio de instrución dende preescolar, e os seus estudantes apréndena como lingua materna.

Unha lingua materna,[1] tamén chamada lingua nativa ou primeira lingua,[2] é a primeira lingua que aprende unha persoa dende o seu nacemento[3] e que xeralmente corresponde ó grupo étnico-lingüístico co que o individuo se identifica culturalmente.[4] En certos casos, cando a persoa é educada por pais (ou outras pessoas) que falan linguas diferentes, é posíbel adquirir o dominio de dúas linguas ó mesmo tempo, cada unha delas podendo ser considerada lingua materna, creándose entón unha situación de bilingüismo.[5]

A expresión lingua materna provén do costume pola que as nais eran as únicas que educaban os nenos na primeira infancia, facendo que a lingua da nai sexa a primeira en ser asimilada polo neno, condicionando o seu aparello fonador ó sistema lingüístico. A adquisición da lingua materna ocorre en varias fases. Inicialmente, o neno rexista literalmente os fonemas e as entoacións da lingua, sen aínda ser quen de os reproducir. Despois, comeza a producir sons e entoacións até que o seu aparello fonador lle permita articular palabras e organiza frases, asimilando o léxico. A sintaxe e a gramática son integradas pouco a pouco dentro deste proceso de aprendizaxe.[6]

Importancia[editar | editar a fonte]

Monumento adicado á lingua materna en Sydney.

A lingua materna dun neno forma parte da súa identidade persoal, social e cultural. Ademais, a lingua materna achega a reflexión e a aprendizaxe de patróns sociais exitosos de actuación e fala.[7] É basicamente responsable de diferenciar a competencia lingüística da actuación. Mentres existen estudosos que argumentan que non existe tal cousa como a "lingua nativa" ou "lingua nai," é importante comprender os termos clave e entender o que significa ser un falabte "non nativo" e as implicacións que pode ter na vida. As investigacións suxiren que, aínda que un orador non nativo poida desenvolver fluidez nunha lingua específica despois de dous anos de inmersión, pode levar entre cinco e sete anos que un neno teña o mesmo nivel de fala que os seus homólogos. Isto ten implicacións na educación dos falantes non nativos.[8]

O tema do falante nativo tamén dá lugar a unha discusión sobre o que é exactamente o bilingüismo. Unha definición é que unha persoa é bilingüe por ser igualmente competente en ámbalas linguas. Unha persoa que crece falando inglés e comeza a aprender francés por catro anos non é necesariamente bilingüe, a menos que fale as dúas linguas con igual fluidez. Pearl e Lambert foron os primeiros en estudar os bilingües “equilibrados”, o que quere dicir que un neno é competente nas dúas linguas e sinte que ningunha delas é “nativa” porque entenden perfectamente as dúas. Este estudo descubriu o seguinte: os bilingües equilibrados funcionan de xeito significativamente mellor en tarefas que requiren flexibilidade (cambian constantemente entre as dúas linguas coñecidos en función da situación / require un malabarismo constante) e son máis conscientes da natureza arbitraria da lingua e elixen asociacións de palabras baseadas en preferencias lóxicas e non fonéticas.[9][10]

Aprendizaxe[editar | editar a fonte]

Tódolos fonemas non asimilados nesta primeira etapa da vida producen unha xordeira lingüística aos termos en linguas estrañas. Xeralmente, un pícaro aprende o fundamental do seu idioma materno a través da súa familia.

A habilidade no idioma materno é esencial para a aprendizaxe posterior, xa que se cre que a lingua materna é a base do pensamento. Unha habilidade incompleta no idioma materno case sempre dificulta a aprendizaxe de segundas linguas. Polo tanto, a lingua materna ten un papel primordial na educación.

Bilingüismo[editar | editar a fonte]

Cando alguén ten dúas ou máis linguas como idioma materno, dise que é unha persoa bilingüe. A orde en que se aprenderon ditas linguas non é necesariamente a orde de mestría destas. Por exemplo, unha parella francófona pode ter un fillo que aprendeu antes o francés ca outros idiomas, pero se creceu en Galicia é probable que acabe tendo unha maior competencia na lingua galega.

O bilingüismo é moi común nalgunhas rexións e países que teñen máis dunha lingua oficial, se ben, na actualidade o termo bilingüísmo non se considera apropiado para falar de sociedades pois o habitual é que as linguas que conviven nunha comunidade estean en conflito ou manteñan unha relación desigual

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para materno.
  2. "K*The Native Speaker: Myth and Reality By Alan Davies ISBN 1-85359-622-1
  3. Bloomfield, Leonard. Language ISBN 81-208-1196-8
  4. Terri Hirst: The Importance of Maintaining a Childs First Language
  5. Bloomfield, Leonard. Language ISBN 81-208-1196-8
  6. "K*The Native Speaker: Myth and Reality By Alan Davies ISBN 1-85359-622-1
  7. "Archived copy" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de maio 2013. Consultado o 17 de setembro de 2013. 
  8. Second Language Acquisition Essential Information: Professor J. Cumminshttp://esl.fis.edu/teachers/support/cummin.htm
  9. "Language Proficiency: Defining Levels Avoids Confusion". Alsintl.com. 26 de agosto de 2013. Consultado o 13 de novembro de 2013. 
  10. faculty.ucmerced.edu

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Torres, J (coord.); Vila, F.X; Fabà, A; Bretxa, V; Pradilla, M.À. (2005) Estadística sobre els usos lingüístics a Catalunya 2003. Llengua i societat a Catalunya en els inicis del segle XXI. Barcelona: Generalitat de Catalunya.

Outros artigos[editar | editar a fonte]