Licaón (mitoloxía)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Gravado neerlandés, atribuido a Hendrick Goltzius, para unha edición de 1589 de Metamorfoses de Ovidio: Licaón transformado por Zeus.

Na mitoloxía grega, Licaón (en grego, Λυκάων) era un rei de Arcadia fillo de Pelasgo (ao que sucedeu). Outras versións din que é o fillo de Titán e Xea.

Segundo a tradición, Licaón era un rei culto e relixioso, moi querido polo seu pobo, ao que axudou a abandonar a vida salvaxe que levaran ata entón. Fundou a cidade de Licosura, unha das máis antigas de Grecia, onde erixiu un altar de Zeus Liceo. Pero a súa apaixonada relixiosidade levouno a realizar sacrificios humanos, o que dexenerou a súa posterior metamorfose. Ovidio afirmou que chegou ao punto de sacrificar a todos os estranxeiros que chegaban á súa casa, violando así a sagrada lei da hospitalidade bendita.

Licaón transformado por Zeus[editar | editar a fonte]

Tras coñecer tal aberración, Zeus fíxose pasar por un peregrino e quedou no palacio de Licaón. Estaba preparado para matar ao peregrino, pero, alertado por algúns signos divinos, quería asegurarse antes de que non fora un deus, como afirmaban os temerosos suxeitos. Para elo, fixo cociñar a carne dunha das súas vítimas ou dun escravo, e serviulla a Zeus. Este enfadouse e transformou a Licaón en lobo, e despois incendiou o palacio que fora testemuña de tanta crueldade.

Os fillos de Licaón[editar | editar a fonte]

Por reinar nunhas terras aínda sen civilizar, algúns dos impíos fillos de Licaón foron famosos por fundar numerosas cidades, ben en la Arcadia ou ben no seu exilio forzoso tras a visita que lles fixo Zeus. Dos moitos fillos que tivo Licaón, estes son os nomes que perduraron, na maioría dos casos por ser epónimos das cidades que fundaron, que figuran entre paréntese: