José Ramón Fernández-Bugallal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
José Ramón Fernández-Bugallal
Nacemento1917
Falecemento25 de xaneiro de 2007
Lugar de falecementoMadrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónavogado, político e empresario
PaiManuel Fernández Barrón
NaiMaría del Carmen Bugallal
FillosCristina Fernández-Bugallal
PremiosGran Cruz da Orde do Mérito Civil
editar datos en Wikidata ]

José Ramón Fernández-Bugallal Barrón, conde de Bugallal, nado cara a 1917[1] e finado en Madrid o 25 de xaneiro de 2007,[2] foi un alto funcionario, político e avogado español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de María del Carmen Bugallal Rodríguez-Fajardo, Araujo y Codesido e do deputado Manuel Fernández Barrón, herdou o título de conde de Bugallal ao morrer a súa nai en 1970. Neto do xurisconsulto e ministro de Alfonso XIII Gabino Bugallal,[2] entroncou cunha importante tradición familiar de xuristas e políticos españois. Inspector de Facenda e Subsecretario dese Ministerio en tempos de Antonio Barrera de Irimo, despois presidente do Canal de Isabel II, foi tamén dende 1965 e ata a súa disolución membro do Consello Privado de Juan de Borbón.[3][4] Foi pioneiro do sistema de Leasing en España, chegou a presidir a Unión Española de financiamento (UNIFIBAN), a Unión Internacional de Financiamento (UNITER), a Asociación Española de Leasing (AEL) ou EUROFINAS, entidade que agrupaba as financieiras europeas. Formou parte dos consellos de administración de La Estrella, Vallehermoso, Hispamer Financiación, Hispamer Leasin, Corporación Financiera Hispamer, Cofile, HUNOSA, Minas de Almadén y Arrayanes e outras.

Persoa de convicións relixiosas, fundou en 1952, cun grupo de amigos, Estudios Generales S.A. coa idea de crear un centro educativo que fose quen de conxugar unha formación integral e cristiá cos máis avanzados métodos de ensino, e ese mesmo ano creou o Colexio de Santa María de los Rosales.

Foi vocal e Vicepresidente do Consejo Superior de Acción Católica, membro do seu consello nacional e do Consejo Superior da Igrexa Católica. Foi ademais presidente da Editorial Católica, editora do xornal Ya.

Iniciada xa a Transición española, e unha vez que o Rei renunciou o privilexio de presentación de bispos, foi mediador entre a comisión da Nunciatura, o goberno e o PSOE e foi unha figura clave na consecución dos acordos económicos entre a Santa Sé e o Estado español dentro do marco da revisión do Concordato de 1953, entón vixente.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Bardavío, Joaquín (24 de febreiro de 1968). "El Consejo Privado del Conde de Barcelona". Triunfo XXII (299): 10–13. 
  • Gómez de la Serna, Pedro (28 de decembro de 2006). "Admiraba el genio y la excelencia". ABC: 54.