Joe Louis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Joe Louis
Joe Louis by van Vechten.jpg
Nacemento13 de maio de 1914
 La Fayette
Falecemento12 de abril de 1981
 Las Vegas, Nevada
CausaInfarto agudo de miocardio
SoterradoCemiterio Nacional de Arlington
NacionalidadeEstados Unidos de América
EtniaAfroamericano
Ocupaciónboxeador, actor e loitador profesional
PremiosLexionario da Lexión do Mérito e Medalla de Ouro do Congreso dos Estados Unidos de América
editar datos en Wikidata ]

Joseph Louis Barrows, nado en La Fayette (Alabama) o 13 de maio de 1914 e finado en Las Vegas o 12 de abril de 1981, foi un boxeador estadounidense alcumado o "bombardeiro de Detroit". Foi campión mundial do peso pesado durante once anos e oito meses (1937-1949), un récord que ninguén conseguiu superar.[1] A International Boxing Research Organization (IBRO) clasificouno como o mellor peso pesado da historia,[2] e a revista The Ring colocouno no número 4 da listaxe dos mellores boxeadores históricos libra por libra.[3]

Disputou un total de 70 combates, con 66 vitorias (52 por K.O.) e 3 derrotas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Joe Louis naceu en 1914 nunha cabana de algodoneiros de Lexington (Alabama). Era o sétimo fillo dunha familia moi pobre, e quedou orfo de pai aos 4 anos. Con dez anos trasladouse co seu padrasto e a súa nova familia a Detroit, onde comezou a traballar como repartidor de xeo e logo como aprendiz de ebanista. A través dun amigo comezou a asistir a un ximnasio no que lle viron condicións para o boxeo.

En xullo de 1934 pasou ao campo profesional con John Roxborough como representante e Jack Blackburn como adestrador. Louis disputou o seu primeiro combate contra Jack Kracken, ao que derrotou en Chicago no primeiro asalto.

Su carreira, dende entón, foi fulgurante. O 14 de decembro dese mesmo ano venceu contra prognóstico a Lee Ramage. En 1935 Mike Jacobs convenceu o seu apoderado para que aceptase ser o seu preparador, adquirindo axiña Joe fama e importancia converténdose no grande ídolo das masas, especialmente das persoas afroamericanas que viron nel unha oportunidade de que un home de cor se convertese por primeira vez en campión dos pesos pesados, despois de que en 1915 o fose Jack Johnson.

En 1935 disputou 15 combates, gañando por K.O. doce deles, algúns contra rivais moi cualificados como Primo Carnera, King Levinsky, Gus Dorazzio, Max Baer ou Paulino Uzcudun.

O 19 de xuño de 1936 sufriu un importante revés. Enfrontouse ao alemán Max Schmeling no Yankee Stadium de Nova York e foi derrotado por K.O. no duodécimo asalto. Aínda que pediu o desquite co alemán, enfrontouse antes con James J. Braddock, co título mundial en xogo o 24 de xuño de 1937, logrando a vitoria no oitavo asalto.

Conservou o título mundial durante doce anos (récord absoluto de anos como campión no peso pesado), nos que pelexou cos mellores boxeadores do panorama mundial, incluída o desexado desquite ante Schmeling, que se celebrou en 1938. Un combate vibrante que terminou no primeiro asalto coa vitoria de Louis, e Schmeling con dúas costelas rotas. Máis tarde foron excelentes amigos, pese a que Schmeling era considerado polos nazis un prototipo da raza aria.

Durante a guerra mundial alistouse no exército, e percorreu os campamentos aliados efectuando exhibicións de boxeo.

Tras dúas defensas fronte a Jersey Joe Walcott, a última en 1948 pretendía retirarse como campión. Porén, o fisco americano obrigouno a volver boxear para pagar o millón de dólares que debía. En 1950 pelexou con Ezzard Charles, pola reconquista do título, e foi derrotado sen paliativos. O seu último combate tivo lugar o 26 de outubro de 1951, ante Rocky Marciano. Eran os principios do gran Marciano, que chegou a ser o único boxeador dos pesos pesados que se retirou imbatido. En oito asaltos, Marciano esmagou a Louis, que fora o seu referente na súa mocidade, acabando do mito. Era a tercera pelexa que perdía na súa vida.

Ao pouco de abandonar definitivamente o boxeo, quedou totalmente arruinado ao serlle confiscados todos os seus bens polo fisco. Ao igual que anos atrás Primo Carnera, intentou facer loita libre, mais fracasou, así como noutros negocios que intentou, ata que nos anos 60 foi a Las Vegas onde se desempeñou traballando na área de relacións públicas dun famoso casino, vivindo diso ata que en 1969 sufriu un colapso en plena rúa e en 1970 foi ingresado nun hospital psiquiátrico en Denver. En 1977, unha operación cirúrxica como consecuencia de ter a aorta obstruída, postrouno nunha cadeira de rodas. O 12 de abril de 1981 morreu como consecuencia dun fallo cardíaco en Las Vegas. Foi enterrado no Cemiterio Nacional de Arlington, por expreso desexo do Presidente Ronald Reagan. O seu antigo amigo Max Schmeling custeou os gastos da súa doenza e o seu enterro.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. The Shufflin' Shadow
  2. Cuoco, Dan (9 de setembro de 2006). "Heavyweight". Consultado o 10 de novembro de 2011. 
  3. Andrew Eisele (2002). "Ring Magazine's 80 Best Fighters of the Last 80 Years" (en inglés). boxing.about.com. Consultado o 15 de novembro de 2011. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]