J.J. Santos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

José Javier Santos Rubio (Madrid, España, 29 de xullo de 1960), coñecido como J. J. Santos, é un xornalista deportivo español. É, dende 2006, o subdirector de informativos para a área de deportes da cadea de televisión Telecinco, onde exerce tamén como narrador de partidos e presentador da sección de deportes dos informativos da canle.[1]

Biografía[editar | editar a fonte]

Os seus inicios profesionais remóntanse a 1978, cando se incorpora a Radio España de Madrid. Durante anos, dirixe o espazo El Deportivo nas madrugadas da emisora até fichar en 1991 por Onda Cero, onde se fai cargo do Penalti. En Telecinco conduciu o espazo deportivo Futbolísimo en 1991 xunto a Andrés Aberasturi.[2]

En 1987 recibiu a Antena de Ouro.

En 1994, o entón director de informativos da cadea, Luís Mariñas, decide incorporalo á sección deportiva do informativo que conducía José Ribagorda. Ademais narrou o Giro de Italia.

En 1997 produciuse a súa fichaxe, xunto coa de Ribagorda, por Televisión española, e durante o seguintes tres anos fíxose cargo da sección de deportes no Telexornal.

Pasa nese momento, no ano 2000, a centrar a súa actividade no diario As.

Posteriormente, en 2002, marchou a Antena 3 como presentador da sección deportiva na segunda edición da informativo Antena 3 Noticias, xunto con Matías Prats, ademais de asumir a dirección de deportes da cadea.

Coincidindo co seu paso por Antena 3, e entre 2004 e 2006, conduciu o espazo deportivo Al primer toque na emisora Onda Cero, labor na que substituíu a Manu Carreño.

Finalmente, en 2006 Pedro Piqueras faise coas rendas das noticias en Telecinco e de novo faise coa sección de deportes dos Informativos Telecinco, tras o abandono de Juan Antonio Villanueva.

Con Telecinco en 2010 retransmitiu algúns partidos do Mundial de Suráfrica.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Cf. «JJ Santos ficha por Telecinco», 13-11-2006, consultado el 25-9-2010.
  2. Diario ABC, ed. (30 de junio de 1991).
  3. «JJ Santos en un previo del Mundial de Sudáfrica». 16 de junio de 2014.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]