Infinitivo conxugado

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

O infinitivo conxugado, infinitivo persoal ou infinitivo flexionado, é unha das características máis orixinais do galego-portugués (aínda que existen formas similares no napolitano do século XV e vestixios no leonés antigo, o que, xunto coa influencia do portugués, pode explicar a súa presenza no mirandés).[1]

O infinitivo conxugado fórmase engadindo ao infinitivo impersoal as desinencias, -es, -mos, -des, -en (as cales coinciden coas do futuro de subxuntivo, agás nos verbos irregulares):

  1. cantar
  2. cantares
  3. cantar
  4. cantarmos
  5. cantardes
  6. cantaren

Algúns exemplos do uso do infinitivo conxugado:

  • Ai, morte, canto xa tardas en me levares contigo!
  • Ao estaren tan contentos, eu marchei caladiño para a cama.
  • Para estarmos todos na xunta do sábado, é mellor enviar unha carta aos socios.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A flexión verbal en portugués. Estudo de morfoloxía histórica. Joseph-Marie Piel.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]