Infinitivo conxugado

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O infinitivo conxugado, infinitivo persoal ou infinitivo flexionado, é unha das características máis orixinais do galego-portugués (aínda que existen formas similares no napolitano do século XV e vestixios no leonés antigo, o que, xunto coa influencia do portugués, pode explicar a súa presenza no mirandés).[1]

O infinitivo conxugado fórmase engadindo ao infinitivo impersoal as desinencias, -es, -mos, -des, -en (as cales coinciden coas do futuro de subxuntivo, agás nos verbos irregulares):

  1. cantar -
  2. cantares
  3. cantar -
  4. cantarmos
  5. cantardes
  6. cantaren

Úsase nos seguintes casos:

  • Cando o infinitivo ten un suxeito distinto ao do verbo principal: (ti) Dille que o limpe antes de volver(mos) ; Ai, morte, canto xa tardas en me levares contigo!
  • Cando o suxeito do infinitivo vai expreso, pero a distancia do verbo principal: O rapaz saudou aos turistas ao pasaren xunto del ; Ao estaren tan contentos, eu marchei caladiño para a cama.
  • Cando o infinitivo vai introducido por preposición: Para falares con el, tes que pedir cita.

Non se emprega nos seguintes casos:

  • Cando o infinitivo é o verbo auxiliado dunha perífrase verbal: *Débesllo dicir agora mesmo.
  • Cando se constrúe con verbos do tipo: querer, poder, saber, deixar... porque neste caso o suxeito éo de todo o complexo verbal: *Queremos mercar un coche deportivo.

Non se debe confundir co futuro de subxuntivo, co que coincide nos verbos regulares e difire nos irregulares:

Inf. Conx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.

Fut. Subx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.

Inf. Conx. irregular: querer, quereres, querer, querermos, quererdes, quereren.

Fut. Subx. irregular:quixer, quixeres, quixer, quixermos, quixerdes, quixeren.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A flexión verbal en portugués. Estudo de morfoloxía histórica. Joseph-Marie Piel.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]