Hinotori

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Hinotori (Astro-A)
Hinotori - ASTRO-A.svg
Hinotori / Astro-A
Tipo Observatorio espacial
Organización JAXA
Data de lanzamento 21 de febreiro de 1981[1]
Foguete portador Mu
Sitio de lanzamento Centro Espacial de Uchinoura[2]
Duración da misión 10 anos
Obxectivo da misión Observación en raios X
Decaemento 11 de xullo de 1991[1]
NSSDC ID 1981-017A
Masa 188 kg[3][2]

Hinotori (denominado ASTRO-A antes do lanzamento) foi un satélite artificial xaponés que funcionou como observatorio espacial adicado ó estudio do Sol. Foi lanzado o 21 de febreiro de 1981 mediante un foguete Mu desde o Centro Espacial de Uchinoura (antes coñecido como Centro Espacial de Kagoshima), na prefectura de Kagoshima.

Características[editar | editar a fonte]

Hinotori adicouse ó estudio das erupcións solares durante o máximo solar mediante raios X. Os seus obxectivos eran fotografiar as erupcións solares no rango de enerxía entre 10 e 40 keV mediante a modulación duns colimador]es rotatorios e facer espectroscopía das liñas de emisión de raios X do ferro altamente ionizado no intervalo de 1,7 a 2,0 angstroms usando un espectrómetro de Bragg.[2]

Hinotori levaba ademais tres monitores de raios X que rexistraban o perfil temporal e o espectro das erupcións solares no rango entre 2 e 20 keV, así como un detector de explosións de raios Gamma (rango de enerxías de entre 0,9 e 9,0 MeV), un detector de partículas para observar o fluxo de electróns por encima de 100 keV e sondas de plasma para a medición de densidade e temperatura de electróns.[2]

Resultados[editar | editar a fonte]

Hinotori foi pioneiro na observación de erupcións solares mediante raios X duros.[4] Atopou un novo tipo de erupción que emite raios X duros térmicos cunha forte emisión do Fe XXVI.[5]

Hinotori observou tamén catro explosións de raios gamma entre febreiro de 1981 e xuño de 1982: unha o 21 de xullo de 1981, de 6 segundos de duración; outra o 21 de febreiro de 1982, de 16 segundos; o 26 de febreiro de 1982, de 32 segundos; e o 13 de marzo dese mesmo ano, cunha duración de 80 segundos.[6] Dos catro estouridos, o do 21 de febreiro e o do 21 xullo tamén foron detectados por PVO, o primeiro tamén polas sondas International Cometary Explorer e SMM, o terceiro por Venera 14 e o cuarto por Venera 13, Venera 14 e SMM.[6]

Durante o ciclo solar 21, as explosións en raios gamma observadas por Hinotori e SMM mostraron unha periodicidade de entre 152 e 158 días.[7] A análise dos espectros de potencia das áreas de manchas solares para o período entre 1980 e 1982 mostran un pico arredor de 159 días, similar ó das erupcións gamma por encima dos 300 keV, das de raios X (152 días), das de raios X duros (158 días) por encima de 30 keV, os datos de erupcións de hidróxeno alfa, e as erupcións en microondas (152 días) para o período entre 1966-1983, pero non mostran periodicidade no número de manchas, o que indica que as áreas de manchas deberían poder usarse como indicadores da actividade solar en lugar de usarse a cantidade de manchas solares.[7]

Hinotori observou oito erupcións solares en raios gamma entre abril de 1981 e xuño de 1982 que contiñan liñas a 2,22 MeV e 4,44 MeV producidas por aceleración de partículas nas que o espectro de enerxía non variaba moito de erupción a erupción.[8] A liña de 2,22 MeV indica fusión na superficie solar, mentres que a de 4,44 MeV prodúcese pola desexcitación de 12C tralas reaccións nucleares 12C(p,p'γ4,438 MeV)12C e 12C(p,2pγ4,444 MeV)11B.[9]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "HINOTORI (ASTRO A)" (en inglés). Real Time Satellite Trackin. 2011. http://www.n2yo.com/satellite/?s=12307. Consultado o 13 de xullo de 2011. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 "Hinotori" (en inglés). 8 de xullo de 2011. http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1981-017A. Consultado o 13 de xullo de 2011. 
  3. "Astro A (Hinotori)" (en inglés). Gunter's Space Page. 2011. http://space.skyrocket.de/doc_sdat/astro-a.htm. Consultado o 13 de xullo de 2011. 
  4. "Coronal hard X-rays and millimeter waves" (en inglés). marzo 2002. http://solar.physics.montana.edu/nuggets/2002/020329/020329.html. 
  5. Watanabe T (1984). A Review of HINOTORI Results - Part One - the Soft X-Rays Results In: Proc Japan-France Seminar Active Phenomena Outer Atmosphere Sun Stars. 
  6. 6,0 6,1 Yoshimori M, Okudaira K, Hirasima Y, Kondo I (1983). "Cosmic gamma-ray bursts observed by the HINOTORI satellite". International Cosmic Ray Conference, 18th, Bangalore, India, 22 de agosto a 3 de setembro de 1983 1: 39-42. 
  7. 7,0 7,1 Verma VK, Joshi GC, Paliwal DC (marzo 1992). "Study of periodicities of solar nuclear gamma ray flares and sunspots". Solar Phys. 138 (1): 205-208. http://www.springerlink.com/content/g756535w85j46046/. 
  8. Yoshimori M (1985). "Ratios of the Fluence of 2.22 MeV Gamma-Ray Line to the Fluence of 4.44 MeV Gamma-Ray Line in Solar Flares". J Phys Soc Jpn. 54 (2): 487-489. http://jpsj.ipap.jp/link?JPSJ/54/487/. 
  9. Kozlovsky B, Murphy RJ, Ramaty R (agosto 2002). "Nuclear Deexcitation Gamma Ray Lines from Accelerated Particle Interactions". Ap J Suppl Ser. 141 (2): 523-541. http://heseweb.nrl.navy.mil/gamma/solar/papers/lines.pdf.