Falun Gong

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

Falun Gong, en chinés 法輪功 ("Práctica da Roda da Lei"), é un sistema que consistía en cinco exercicios de meditación, destinado ó cultivo da mente e do corpo. Foi introducido por Li Hongzhi en 1992.[1]

Dende o 20 de xullo de 1999, o Goberno de China prohibiu Falun Gong. A versión oficial é que o fixo porque mantiña actividades ilegais; segundo o propio grupo, o Goberno de China temía que a popularidade de Falun Gong puxese en perigo a estabilidade do réxime comunista no país. Occidente considera esta prohibición contraria ós Dereitos Humanos.[2]

O número de membros de Falun Gong antes da súa ilegalización oscilaba entre os 70 millóns (segundo o New York Times o 27 de abril de 1999) e os 100 millóns estimados polo Goberno chinés.[3][n 1]

Orixe[editar | editar a fonte]

O 13 de maio de 1992, en Changchun, China, Li Hongzhi establecía a práctica dun sistema de cultivación do corpo e da mente mediante cinco exercicios de meditación. Durante tres anos, adicouse a ensinar estes exercicios; dende entón, este sistema esténdese grazas ó labor dos practicantes, moitos dos cales se dedican a ensinarllo a máis xente. A súa popularidade creceu moi rapidamente en China, e axiña se estendeu a outros países.[4]

Crenzas e ensinanzas[editar | editar a fonte]

Exercicios de Falun Gong en Toronto.

Falun Gong baséase na "Lei de Buda" que, segundo as súas ensinanzas (recollidas en dous libros escritos por Li Hongzhi: Falung Gong e Zhuan Falun), se pode resumir en tres palabras: sinceridade, bondade (ou compaixón) e tolerancia.[5]

Os cinco exercicios básicos[editar | editar a fonte]

Son:

  • O Buda das Mil Mans.
  • A Postura de Pé Falun.
  • Entrando nos dous Extremos Cósmicos.
  • O Circuito Divino Falun.
  • A Meditación, sentado.

A mellora da saúde nos practicantes[editar | editar a fonte]

Un estudo levado a cabo por Quan Zhen Li, Richard Johnson e outros expertos determinou que os membros de Falun Gong tenden a ser máis resistentes ás enfermidades.[Cómpre referencia]

A prohibición de Falun Gong[editar | editar a fonte]

Cando, en Xullo de 1999, o Goberno chinés prohibiu Falun Gong, aínda se recordaba como, o 25 de abril dese mesmo ano, unhas 10.000 persoas da organización fixeron unha protesta fronte á sede central do Partido Comunista da China. Sospéitase que quizais isto tivo relevancia na decisión e que o Goberno temía que o grupo se fixese demasiado poderoso.[6]

A prohibición tivo numerosas repercusións internacionais, non só polo feito de non permitir ós cidadáns exercer a súa liberdade de pertencer a un grupo relixioso, senón porque moitos dos seguidores de Falun Gong foron sometidos a tortura, colleita de órganos e pena de morte.[7]

A controversia de Falun Gong, xunto coa referente á independencia do Tíbet e de Taiwán, é un dos asuntos máis espiñentos dentro da política chinesa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Buddhist Law, led by a qigong master named Li Hongzhi, claims to have more than 100 million followers. Even if that is an exaggeration, the government's estimate of 70 million practitioners represents a large group in a nation of 1.2 billion".[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Falun Gong: historia de una persecución". 20minutos. 19 de diciembre de 2011. 
  2. Congressional-Executive commission on China, Annual Report 2008
  3. 3,0 3,1 Seth Faison, "In Beijing: A Roar of Silent Protestors", New York Times, 27 de abril de 1999.
  4. Centro de Información de Falun Dafa, ed. (17 de mayo de 2008). "Línea de Tiempo". 
  5. Porter 2003, p. 29.
  6. Tong 2009.
  7. Kilgour 2007.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Falun Gong Modificar a ligazón no Wikidata