Falun Gong

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Falun Gong, en chinés 法輪功 ("Práctica da Roda da Lei"), é un sistema que consistía en cinco exercicios de meditación, destinado ó cultivo da mente e do corpo. Foi introducido por Li Hongzhi en 1992.[1]

Dende o 20 de xullo de 1999, o Goberno de China prohibiu Falun Gong. A versión oficial é que o fixo porque mantiña actividades ilegais; segundo o propio grupo, o Goberno de China temía que a popularidade de Falun Gong puxese en perigo a estabilidade do réxime comunista no país. Occidente considera esta prohibición contraria ós Dereitos Humanos.[2]

O número de membros de Falun Gong antes da súa ilegalización oscilaba entre os 70 millóns (segundo o New York Times o 27 de abril de 1999) e os 100 millóns estimados polo Goberno chinés.[3][n 1]

Orixe[editar | editar a fonte]

O 13 de maio de 1992, en Changchun, China, Li Hongzhi establecía a práctica dun sistema de cultivación do corpo e da mente mediante cinco exercicios de meditación. Durante tres anos, adicouse a ensinar estes exercicios; dende entón, este sistema esténdese grazas ó labor dos practicantes, moitos dos cales se dedican a ensinarllo a máis xente. A súa popularidade creceu moi rapidamente en China, e axiña se estendeu a outros países.[4]

Crenzas e ensinanzas[editar | editar a fonte]

Exercicios de Falun Gong en Toronto.

Falun Gong baséase na "Lei de Buda" que, segundo as súas ensinanzas (recollidas en dous libros escritos por Li Hongzhi: Falung Gong e Zhuan Falun), se pode resumir en tres palabras: sinceridade, bondade (ou compaixón) e tolerancia.[5]

Os cinco exercicios básicos[editar | editar a fonte]

Son:

  • O Buda das Mil Mans.
  • A Postura de Pé Falun.
  • Entrando nos dous Extremos Cósmicos.
  • O Circuito Divino Falun.
  • A Meditación, sentado.

A mellora da saúde nos practicantes[editar | editar a fonte]

Un estudo levado a cabo por Quan Zhen Li, Richard Johnson e outros expertos determinou que os membros de Falun Gong tenden a ser máis resistentes ás enfermidades.[Cómpre referencia]

A prohibición de Falun Gong[editar | editar a fonte]

Cando, en Xullo de 1999, o Goberno chinés prohibiu Falun Gong, aínda se recordaba como, o 25 de abril dese mesmo ano, unhas 10.000 persoas da organización fixeron unha protesta fronte á sede central do Partido Comunista da China. Sospéitase que quizais isto tivo relevancia na decisión e que o Goberno temía que o grupo se fixese demasiado poderoso.[6]

A prohibición tivo numerosas repercusións internacionais, non só polo feito de non permitir ós cidadáns exercer a súa liberdade de pertencer a un grupo relixioso, senón porque moitos dos seguidores de Falun Gong foron sometidos a tortura, colleita de órganos e pena de morte.[7]

A controversia de Falun Gong, xunto coa referente á independencia do Tíbet e de Taiwán, é un dos asuntos máis espiñentos dentro da política chinesa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Buddhist Law, led by a qigong master named Li Hongzhi, claims to have more than 100 million followers. Even if that is an exaggeration, the government's estimate of 70 million practitioners represents a large group in a nation of 1.2 billion".[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Falun Gong: historia de una persecución". 20minutos. 19 de diciembre de 2011. 
  2. Congressional-Executive commission on China, Annual Report 2008
  3. 3,0 3,1 Seth Faison, "In Beijing: A Roar of Silent Protestors", New York Times, 27 de abril de 1999.
  4. Centro de Información de Falun Dafa, ed. (17 de mayo de 2008). "Línea de Tiempo". Arquivado dende o orixinal o 01 de febreiro de 2016. Consultado o 11 de xaneiro de 2016. 
  5. Porter 2003, p. 29.
  6. Tong 2009.
  7. Kilgour 2007.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]