Eduardo Val

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eduardo Val
Nacemento1906
 A Coruña
Falecemento1992
 Arxentina
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónsindicalista
editar datos en Wikidata ]

Eduardo Val Bescós, nado na Coruña o 19 de maio de 1906 e finado en Beccar, Arxentina o 1 de maio de 1993[1], foi un sindicalista e revolucionario anarquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Presidente do Sindicato de Hostalaría da CNT, foi secretario do Comité Rexional de Defensa da CNT durante a guerra civil española. Ás súas ordes estivo Cipriano Mera, conseguindo deter a rebelión militar en Cuenca. Esforzouse en transformar as primitivas Milicias Confederais en 5 divisións militares disciplinadas. Participou na Sublevación de Jaca en 1930. O xeneral Miaja confiaba nel, sendo un dos seus conselleiros na defensa de Madrid, e sendo un dos mellor informados do que sucedía nas frontes do Centro e o Sur.

O 5 de marzo de 1939, tras o golpe de Casado, constituíuse o Consello Nacional de Defensa, para separar a Negrín e aos comunistas do poder, e negociar con Franco o final da guerra. En devandito consello Eduardo Val ocupou a carteira de Obras Públicas en representación da CNT.

Tras a derrota exíliase primeiro a Inglaterra, trasládase posteriormente a Francia, onde é apresado polos nazis e inicia un tortuoso periplo por varios campos de concentración, consegue fuxir, incorporándose á 9ª Compañía de Leclerc, a primeira que entrou en París.

Nunca regresou a España, marchou a Arxentina, onde continuou a súa actividade política, sendo representante do gremio de panadeiros. A pesar de atoparse fóra de España foi procesado e condenado a cadea perpetua polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo. Liberado posteriormente, seguiu a súa actividade no gremio de navais. Coa súa morte en 1992 desapareceu o último sobrevivente do Consello Nacional de Defensa.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]