Eduardo Blanco Acevedo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eduardo Blanco Acevedo

1951 – 1952
Precedido por Oscar Secco Ellauri
Sucedido por Justino Zavala Muniz

1933 – 1936
Sucedido por Juan César Mussio Fournier

Datos persoais
Nacemento 14 de marzo de 1884
Flag of Uruguay.svg Uruguai, Montevideo
Falecemento 7 de xullo de 1971 (87 anos)
Montevideo
Pais Juan Carlos Blanco Fernández, Luisa Acevedo Vásquez
Cónxuxe/s Sara Shaw Usher
Profesión Médico, político

Eduardo Blanco Acevedo, nado en Montevideo o 14 de marzo de 1884 e finado no mesmo lugar o 7 de xullo de 1971, foi un médico e político uruguaio, pertencente ao Partido Colorado.

Familia[editar | editar a fonte]

Foi fillo de Juan Carlos Blanco Fernández e de Luisa Acevedo Vásquez. Seus irmáns Daniel, Juan Carlos e Pablo tamén tiveron destacada actuación política. Súa irmá Luisa foi a esposa do Doutor Francisco Soca.

Casou con Sara Shaw Usher.

Carreira[editar | editar a fonte]

Graduado como médico en 1912, especializouse en cirurxía en Europa. Durante a Primeira Guerra Mundial traballou como cirurxián en hospitais franceses,[1] polo que recibiu numerosos recoñecementos por parte do goberno daquel país. Incluso interviu o propio Charles de Gaulle, salvándolle o brazo dereito.[2] Ao retornar a Uruguai, foi profesor na Facultade de Medicina e publicou numerosos traballos sobre temas da súa especialidade.

No plano político, en 1933, foi nomeado polo presidente Gabriel Terra (de quen era consogro) Ministro de Saúde Pública, carteira que desempeñou até 1936. Nese ano incorporouse á bancada do Senado, praza que obtivera dous anos antes. Nas eleccións de marzo de 1938, foi candidato á Presidencia da República por unha fracción terrista do Partido Colorado, mais foi derrotado internamente pola candidatura de Alfredo Baldomir, tamén próximo ao presidente Terra.

Nas eleccións de 1946, foi electo novamente senador. Nesa época fálase do "blancoacevedismo" como un movemento político importante dentro do Partido Colorado. En 1951 foi designado polo novo presidente Andrés Martínez Trueba como Ministro de Instrución Pública e Previsión Social (actualmente Educación e Cultura). Un ano despois, o Parlamento elixiuno para ocupar un posto no primeiro Consello Nacional de Goberno, que completou o mandato de Martínez Trueba, até febreiro de 1955. Ao terminar dito período, tivo un posto na cámara alta durante un período máis, até 1959.[3]

Notas[editar | editar a fonte]