Economía do ben común

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Economía do ben común (no orixinal alemán Gemeinwohl-Ökonomie), é un proxecto económico aberto ás empresas e promovido polo economista austríaco Christian Felber que pretende implantar e desenvolver unha verdadeira economía sustentable e alternativa aos mercados financeiros na que necesariamente teñen que participar as empresas. [1][2][3]

Orixe do Proxecto de economía do ben común[editar | editar a fonte]

Os antecedentes remóntanse ao 31 de outubro de 2008, día no que Christian Felber xunto a Frank Crüsemann, Ulrich Duchrow, Heino Falcke, Kuno Füssel, Detlef Hensche, Siegfried Katterle, Arne Manzeschke, Silke Niemeyer, Franz Segbers, Ton Veerkamp e Karl Georg Zinn asinaron a declaración Frieden mit dem Kapital? Ein Aufruf wider die Anpassung der evangelischen Kirche an die Macht der Wirtschaft.[4] No ano 2009 Felber cofundó Bewegungsstiftung Österreich (Movemento Austria), [5] e en 2010 iniciou o proxecto Banca Democrática.[6]

En 2010 xunto a un grupo de empresarios Felber iniciou o desenvolveu práctico do modelo de Economía do Ben Común ou Economía do ben público, como unha alternativa real ao capitalismo de mercado e á economía planificada.[7]

Economía do Ben Común[editar | editar a fonte]

A Economía do Ben Común é presentada por Christian Felber como unha alternativa tanto ao capitalismo de mercado como á economía planificada. O proxecto parte duns criterios xerais, porén deber ser un modelo aberto que debe construírse entre todos os seus membros.[7]

Principios legais da Economía do Ben Común[editar | editar a fonte]

Segundo Felber moitas constitucións e normas legais recollen o principio segundo o cal a actividade económica debe servir aos intereses xeral e en xeral ao ben común ou ben público (??common good?? en inglés e ??Gemeinwohl?? en alemán). Así, por exemplo a Constitución de Baviera no seu artigo 151 indica que:[7][8]

Toda actividade económica serve ao ben común.

Para Felber a implantación da economía do ben común non é outro que adaptar a economía real capitalista (na que priman valores como o afán de lucro e a competencia) aos principios constitucionais que recolle, entre outras, a Constitución de Baviera.

Principios da Economía do Ben Común[editar | editar a fonte]

A economía do ben común débese rexer por unha serie de principios básicos que representan valores humanos: confianza, honestidade, responsabilidade, cooperación, solidariedade, xenerosidade e compaixón, entre outros.

Para os defensores da economía do ben común, aquelas empresas ás que guíen eses principios e valores deben obter vantaxes legais que lles permitan sobrevivir, fronte aos valores do lucro e a competencia actuais.

A economía real actual mídese o éxito económico con valores ou indicadores monetarios como o produto interior bruto e os beneficios que deixan fóra aos seres humanos e ao medio no que vivimos. Estes indicadores non nos din nada sobre se hai guerra, vívese nunha ditadura, se sobreexplotamos o medio, se se respectan os dereitos humanos, etc. Da mesma maneira unha empresa que teña beneficios non nos indica nada sobre as condicións das súas traballadores nin sobre o que produce nin como o produce.

O balance do ben común mide como unha empresa vive: a dignidade humana, a solidariedade, a xustiza social, a sustentabilidade ecolóxica, a democracia con todos os seus provedores e clientes.[7] Por exemplo, se a empresa promove a escravitude infantil, se hai desigualdade entre homes e mulleres, se as rendas dos traballadores están diferenciadas...

Finalmente, a avaliación deses valores poderá permitir ao consumidor escoller os produtos.

Felber propón un límite á propiedade privada e á herdanza.[7]

Implantación do proxecto[editar | editar a fonte]

A implantación do modelo teórico comezou en outubro de 2010 cun grupo de empresas de varios países que participan activamente cumprindo voluntariamente os requisitos do proxecto de economía do ben común. O grupo converteuse nun movemento político que presiona ao goberno para que os principios teóricos plásmense definitivamente en leis.[7]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]