Douglas A-20 Havoc

Douglas A-20 Havoc
Instancia de familia de aeronaves  Subclase de bombardeiro bimotor torpedo bomber with 2 engines (en) torpedo-armed monoplane (en) land-based torpedo bomber (en) bombardeiro torpedeiro monoplano bombardeiro con base en terra torpedeiro (pt)  Uso aeronave de ataque bombardeiro lixeiro caza nocturno
Características  Impulsado por Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp R-2600 Twin Cyclone  Armamento Browning M1919 (pt) Vickers K (en) bomba non guiada
Implicados  Deseñador/a John Knudsen Northrop (pt) Edward Heinemann (pt)  Operador/a Forza Aérea dos Estados Unidos de América Exército do Ar e do Espaço (França) (pt) Forza Aérea Soviética Royal Air Force Forza Aérea de Francia Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos  Desenvolvedor/a Douglas Aircraft Company  Fabricante Douglas Aircraft Company
Datas  Entrada en servizo 1939  Retiro do servizo 1953  Primeiro voo 23 de xaneiro de 1939
Localización  País de orixe Estados Unidos de América
Cifras e dimensións Altura 5,52 m Lonxitude 14,62 m Autonomía 1.521 km Envergadura 18,6 m Área das ás 43,1 m² Altitude operacional 7.200 m Total producido 7478
Códigos e identificadores Freebase /m/02w81v Identificador militar A-20, B-20 e Boston
Wikidata C:Commons

O Douglas A-20 Havoc (DB-7 segundo a designación da compañía) foi un avión de ataque, de recoñecemento e bombardeiro lixeiro estadounidense da segunda guerra mundial.

Serviu con varias forzas aéreas aliadas, principalmente coas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF), a Forza Aérea Soviética (VVS), a Aviación Naval Soviética (AVMF), e a Royal Air Force (RAF) do Reino Unido. As unidades soviéticas recibiron máis dun terzo (2 908 avións) de todos os DB-7 finalmente construídos.

Tamén foi utilizado polas forzas aéreas de Australia, Suráfrica, Francia e os Países Baixos durante a guerra, e por Brasil tras ela.

Nas forza aéreas da Commonwealth de Nacións, as variantes de bombardeo/ataque do DB-7 foron normalmente coñecidas co nome de servizo Boston, mentres que as de ataque nocturno e incursión foron coñecidas como Havoc. Unha excepción a isto foi a Real Forza Aérea de Australia, que se refería a todas as versións co nome de Boston. A USAAF referíase á variantes de caza nocturna como P-70.

Bibliografía

• Parker, Dana T. Building Victory: Aircraft Manufacturing in the Los Angeles Area in World War II. Cypress, California, Dana T. Parker Books, 2013. ISBN 978-0-9897906-0-4.