Este traballo foi o primeiro álbum do grupo tras un hiato de sete anos. Só o cofundador e guitarrista Robert Fripp e o batería Bill Bruford permanecían da anterior encarnación, e a eles se lles uniron dous músicos estadounidenses: o guitarrista, vocalista e letrista Adrian Belew e o baixista e corista Tony Levin. O disco presenta un novo son da banda, influenciado polo new wave, o post-punk e a world music, aínda que mantendo o seu carácter experimental, axudando a sentar as bases doque despois se coñecería como rock post-progresivo.[2]
Pouco antes do lanzamento de Red en 1974, o líder de King Crimson, Robert Fripp, decidiu disolver o grupo, declarando nunha entrevista coa revista Trouser Press que "King Crimson acabou por completo. Para sempre".[3][4] No ínterim, tras un breve período de retiro da industria musical, Fripp colaborou con músicos como Brian Eno, Peter Gabriel e David Bowie, e lanzou unha serie de álbums. En 1977 considerouse unha reunión de King Crimson, pero Fripp acabou por rexeitala, polo que os outros dous membros da formación de Red, Bill Bruford e John Wetton, formaron a banda U.K.. En 1979, Fripp lanzou o álbum en solitario Exposure, dando comezo a un período que el mesmo bautizou como o "Drive to 1981" (Rumbo a 1981); este concluíu unha vez que a súa banda, The League of Gentlemen, se disolveu a finais de 1980.[3]
Fripp buscara reunir unha nova banda que lle permitise o "acceso ás ideas máis recentes e actuais, [e] aos mellores músicos" mentres seguía de xira con The League of Gentlemen.[5] Logo recrutou a Bruford, Tony Levin e Adrian Belew para formar a banda Discipline, que actuou en directo cos Lounge Lizards no Reino Unido durante parte de 1981.[6][7] Máis tarde, Fripp optou por cambiar o nome de Discipline a King Crimson tras chegar á conclusión de que "non había dúbida de que a banda que estaba tocando era King Crimson".[5]
