Criptografía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A máquina Enigma, utilizada na cifraxe e descifraxe de mensaxes secretas.

A criptografía é a ciencia que versa sobre a ocultación da información. Durante miles de anos as nacións levan dependendo de posuír dunhas comunicacións eficientes para artellar o goberno, mandar aos exércitos e dar resposta a posibles ataques de potencias inimigas. Moitos dos parágrafos da historia están escritos arredor de traizóns e conspiracións. A importancia de manter a información comprometedora en segredo levou a gobernantes de todas a época a desenvolver sistemas para conseguir confidencialidade e total segredo.

Dende un punto de vista menos filosófico a criptografía é o estudo de técnicas matemáticas relacionadas cos aspectos de seguridade da información, a fiabilidade, a integridade dos datos, a autenticación de entidades e a orixe dos datos. O nome de Criptografía proven do grego (kryptos, "ocultar", e grafos, "escribir", do que sae literalmente "escritura oculta").

Fundamentos da criptografía[editar | editar a fonte]

Un proceso criptográfico consiste en ocultar unha mensaxe dada, coñecida como texto en claro ou texto plano, producindo un resultado inintelixible para calquera observador alleo, non autorizado, á comunicación. Dito resultado é o criptograma. No proceso intervén un determinado método de codificación, algoritmo de cifrado, convenio entre os interlocutores e que modifica a mensaxe orixinal empregando unha chave.

Formalmente dise que un criptograma C é resultado de aplicar un algoritmo criptográfico E, que matematicamente pode entenderse como unha función, sobre o texto en claro M empregando unha chave dada K_e (o subíndice indica que a chave é para cifrar, deixando claro que non ten por que ser a mesma que a empregada para descifrar). Este proceso coñecese como cifrado.

C = E(M,K_e)

Loxicamente un proceso criptográfico ten que ser invertible, ou do contrario non tería ningunha utilidade práctica. Por isto, debe existir unha maneira de recuperar a mensaxe orixinal M, a partir do criptograma C; resulta lóxico pensar que ese proceso resulta trivial coñecida a chave K_d. Ese proceso inverso chamase descifrado, en contraposición ao proceso anterior.

M=D(C, K_d)

Mecanismos de cifrado[editar | editar a fonte]

Cifrado de substitución[editar | editar a fonte]

Un mecanismo de cifrado chamase de substitución cando establece unha correspondencia entre os caracteres nos que esta escrita a mensaxe orixinal e os caracteres doutro alfabeto ou alfabetos. Este segundo non ten por que ter diferente natureza que o primeiro, a fortaleza deste tipo de cifrados está nas relacións que se establecen entre os alfabetos orixe e destino.

Na recepción o destinatario coñece tamén esa correspondencia e pode establecer o proceso inverso para obter a mensaxe orixinal en claro, para poder lela.

Cifrado de transposición[editar | editar a fonte]

Este tipo de mecanismos criptográficos “descolocan” os símbolos da mensaxe en claro, xeralmente dispoñéndoos en forma matricial, seguindo unha regra que conforma a chave en si mesma. Esta chave debe ser coñecida por ambos interlocutores para que o método sexa útil.

Cifrado en fluxo[editar | editar a fonte]

Cifrado en bloque[editar | editar a fonte]

Protocolos que usan a criptografía[editar | editar a fonte]

Algoritmos[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]