Marco Licinio Craso
  | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 115 a. C. Roma Antiga |
| Morte | 8 de xuño de 53 a. C. (61/62 anos) Harran (Imperio Parto) |
| Causa da morte | morte en combate |
| Senador romano | |
| valor descoñecido – valor descoñecido | |
| Cónsul romano | |
| 70 a. C. – 70 a. C. Xunto con: Cneo Pompeio Magno | |
| Gobernador romano | |
| | |
| Actividade | |
| Ocupación | político, militar, oficial do exército |
| Período | República Romana Tardía |
| Partido político | optimates |
| Membro de | |
| Carreira militar | |
| Conflito | batalla de Cantenna batalla de Carras |
| Familia | |
| Cónxuxe | Tértula |
| Fillos | Publio Licinio Craso, Marco Licinio Craso |
| Pais | Publio Licinio Craso e valor descoñecido |
| Irmáns | Publius Licinius Crassus |
| Descrito pola fonte | Enciclopedia Soviética Armenia Enciclopedia militar Sytin Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron |
Marco Licinio Craso (en latín, Marcus Licinius P. f. M. n. Crassus), nado na Roma antiga no 115 a.C. e finado no 53 a.C., foi, na súa época, un dos homes máis ricos de Roma e recibiu por iso o cognome de Dives. Foi cónsul por dúas veces, no 70 e no 55 a.C., ambas xunto a Pompeio. Aínda así, a súa influencia no mundo político era limitada polo feito de ser un home ligado ao mundo dos negocios, o que non era considerado propio para un senador. Así, Craso aliouse ao patricio mozo Xulio César como o seu provedor de fondos. Chegou finalmente ao poder formando, con César e Pompeio, o Primeiro triunvirato. Craso morreu na batalla de Carrhae cando comandaba dunha expedición contra os partos que acabou nun desastre completo, principalmente debido a falta de preparación da mesma expedición. Este fallo valeulle ser recordado na expresión popular erro craso, que invoca a súa tráxica morte.
Craso tiña innumerables negocios e propiedades, pero unha das súas formas máis peculiares de gañar diñeiro era a súa brigada anti-incendio. Os incendios eran relativamente comúns en Roma. Cando unha casa prendía lume, a brigada de Craso chegaba cun carro con auga, extinguía o lume e logo revindicaba o cobro dos seus servizos. A casa pasaba a pertencer a Craso e o antigo habitante tiña que pagar alugueiro.
Craso foi tamén comandante das forzas que extinguiron a rebelión de escravos liderada por Espártaco, o que lle proporcionou popularidade e poder.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Orixes
[editar | editar a fonte]Marco Licinio Craso pertencía á gens Licinia, unha antiga e respectada familia plebea de Roma. Os Licinios adoitan seren considerados unha das familias plebeas máis importantes de Roma,cuxo ascenso comezara a finais do século III a. C. e os Craso foron (na súa maior parte) a rama máis prominente desta familia.[1]
Había tres ramas principais da casa dos Licinios Craso nos séculos II e I a. C.,[a] e xurdiron moitos erros nas identificacións e liñaxes debido á uniformidade da nomenclatura romana, a suposicións modernas erróneas e á desigualdade da información entre as xeracións. Ademais, o cognomen Dives dos Craso Divites significa rico ou adiñeirado, e dado que Marco Craso, era coñecido pola súa enorme riqueza, isto contribuíu a suposicións precipitadas de que a súa familia pertencía aos Divites. Pero ningunha fonte antiga lle outorga a el nin ao seu pai o cognomen Dives; mesmo, Plutarco di que a súa gran riqueza foi adquirida en lugar de herdada, e que foi criado en circunstancias modestas.[2]
Marco Licinio Craso, foi o segundo de tres fillos do eminente senador e vir triumphalis Publio Licinio Craso (cónsul no 95 a. C., censor no 89 a. C.). Esta liñaxe non descendía dos ricos Crassi Divites, aínda que a miúdo se supón que si o era. O irmán máis vello, Publio (nado arredor do 116 a. C.), morreu pouco antes da Guerra Itálica, e o pai e o irmán máis novo de Craso foron asasinados ou quitáronse a vida en Roma, no inverno do 87-86 a. C., cando eran perseguidos polos partidarios de Caio Mario, tras a súa vitoria no Bellum Octavianum.[3][4] Craso tivo a infrecuente distinción de casar coa súa esposa Tertula despois de que esta quedase viúva co seu irmán.
O avó de Craso, co mesmo nome, Marco Licinio Craso (pretor c. 126 a. C.), recibiu en broma o alcume grego Agelastus (o que non ri ou o severo) polo seu contemporáneo Caio Lucilio, o inventor da sátira romana, quen afirmou que sorriu unha vez na súa vida. Este avó era fillo de Publio Licinio Craso. O irmán deste último, Caio Licinio Craso (cónsul no ano 168 a. C.), escribiu a terceira liña dos Licinios Craso da época, o máis famoso dos cales foi Lucio Licinio Craso, o maior orador romano antes de Cicerón e heroe e modelo da infancia deste último. Marco Craso tamén foi un orador talentoso e un dos avogados máis enérxicos e activos do seu tempo.
Notas
[editar | editar a fonte]- Referencias
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Marco Licinio Craso |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]Fontes clásicas
[editar | editar a fonte]- Asconio. "Orationum Ciceronis Quinque Enarratio". attalus.org (en latín). Consultado o 10 de xullo de 2025.
Fontes modernas
[editar | editar a fonte]- Grossman, Mark (2007). World Military Leaders: A Biographical Dictionary (en inglés). Nova Iork: Infobase Publishing. ISBN 0816074771.
- McPherson, Catherine (2009-2010). Classics Students Association of McGill, eds. "Fact and Fiction: Crassus, Augustus, and the Spolia Opima" (PDF). Hirundo, The McGill Journal of Classical Studies (en inglés). Volume VIII (23): 21–34.
- Venning, Timothy; Drinkwater, J. F., J. F. (2011). A Chronology of the Roman Empire (en inglés). Londres / Nova Iork: Continuum International Publishing Group. ISBN 1441154787.
| Predecesor: Publio Cornelio Léntulo Sura e Cneo Aufidio Orestes |
 Cónsul da República Romana xunto con Cneo Pompeio Magno 70 a. C. |
Sucesor: Quinto Hortensio Hórtalo e Quinto Cecilio Metelo Crético |
| Predecesor: Cneo Cornelio Léntulo Marcelino e Lucio Marcio Filipo |
Cónsul da República Romana xunto con Cneo Pompeio Magno 55 a. C. |
Sucesor: Lucio Domicio Enobarbo e Apio Claudio Pulcro |
