Condestable de Castela

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Detalle da tumba do condestable Pedro Fernández de Velasco na Catedral de Burgos.

Condestable de Castela foi un título de condestable creado polo rei Xoán I de Castela para substituír ao de Alférez maior do Reino. Nel recaía o mando supremo do exército e tiña o dereito de levar pendón, mazas e rei de armas. O condestable era o máximo representante do Rei en ausencia do mesmo.

O 6 de xullo de 1382[1] Xoán I concedeu o título a Alfonso de Aragón e Foix, tendo carácter vitalicio pero non hereditario. Este tipo de transmisión levaríase a cabo ata 1473, cando Henrique IV nomea condestable a Pedro Fernández de Velasco, a partir do cal o título faríase hereditario. José Fernández de Velasco y Tovar foi o último condestable de Castela, con motivo da Guerra de Sucesión Española.[2]

O condestable Pedro Fernández de Velasco mandou a construción da Casa do Cordón de Burgos e a chamada Capela do Condestable na Catedral de Burgos, onde está sepulto.

Condestables[editar | editar a fonte]

  1. Alfonso de Aragón e Foix de 1382 a preto de 1391. Ao morrer Xoán I de Castela en 1390, deixou en testamento que Alfonso xunto a outros cinco cabaleiros debían facerse cargo do rei pícaro Henrique III. Alfonso non se levaba ben co resto dos titores, polo que non colaborou nin no goberno nin en tutélaa real. Por esta razón quitáronlle do título de Condestable. En 1394, sendo xa Enrique III maior de idade, propúxolle Alfonso a devolución do seu título, pero non chegaron a un acordo.[3]
  2. Pedro Enríquez de Castela de 1393 a 1400. Foi conde de Lemos, Trastámara e Sarria, e neto do rei Afonso XI de Castela.
  3. Ruy López Dávalos, de 1400 a 1423. Aínda que faleceu en 1428, foi desposuído dos seus títulos e bens en 1423 acusado de querer pactar co rei mouro de Granada.[4]
  4. Álvaro de Luna de 1423 a 1453. Investido polo rei Xoán II de Castela tras perder Ruy o seu título.
  5. Miguel Lucas de Iranzo de 1458 a 1473. Investido polo rei Henrique IV de Castela o 25 de marzo de 1458 no alcázar de Madrid[5]

Como dignidade hereditaria

  1. Pedro Fernández de Velasco y Manrique de Lara de 1473 a 1492
  2. Bernardino Fernández de Velasco y Mendoza de 1492 a 1512
  3. Íñigo Fernández de Velasco y Mendoza de 1512 a 1528
  4. Pedro Fernández de Velasco y Tovar de 1528 a 1559
  5. Íñigo Tovar y Velasco de 1559 a 1585
  6. Juan Fernández de Velasco y Tovar de 1585 a 1613
  7. Bernardino Fernández de Velasco y Tovar de 1613 a 1652
  8. Íñigo Melchor Fernández de Velasco y Guzmán de 1652 a 1696
  9. José Fernández de Velasco y Tovar de 1696 a 1713

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]