Cero absoluto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O cero absoluto é a temperatura teórica máis baixa posible e caracterízase pola total ausencia de calor. A esta temperatura o nivel de enerxía do sistema é o máis baixo posible polo que as partículas, segundo a mecánica clásica carecen de movemento; non obstante, segundo a mecánica cuántica, no cero absoluto debe haber unha enerxía residual, chamada enerxía de punto cero para poder cumprir o principio de indeterminación de Heisenberg. O cero absoluto serve de punto de partida tanto para a escala de Kelvin como para a escala de Rankine. Así, 0ºK corresponden, aproximadamente, á temperatura de -273,15 °C e -459,7ºF.

Segundo a terceira lei da termodinámica o cero absoluto é un límite inalcanzable. Unha consecuencia disto é que a entropía dun cristal puro e perfecto é cero.

Fenómenos preto do cero absoluto[editar | editar a fonte]

Condensado de Bose-Einstein nun átomo de rubidio. A cor vermella indica unha velocidade molecular elevada, o branco-azul velocidade baixa. A imaxe á dereita é a máis fría das tres.

Ao achegarse ao cero absoluto pódense producir nalgúns materiais fenómenos extranos, como o Condensado de Bose-Einstein, ou algúns superfluidos como o helio II.

En 1924, Albert Einstein e o físico indio Satyendranath Bose prediciron a existencia dun fenómeno chamado Condensado de Bose-Einstein. Niste estado os bosóns agrúpanse no mesmo estado estado cuántico de enerxía. Non foi demostrado até o ano 1995, dende entón se está a investigar moitas das súas propiedades.

A temperaturas moi achegadas ao cero absoluto pódense formar superfluidos, e mesmo moléculas que non existen a outras temperaturas para o seu estudo, entre outros fenómenos.

Na actualidade se pode atopar unha recente aplicación práctica no acelerador de partículas LHC do CERN [1]. O Gran Colisionador de Hadróns (LHC) acada unha temperatura de 1,9° K. Os experimentos que se levarán a cabo niste acelerador de partículas requiren a crioxenización de certos circuitos para conseguir superconductores. Isto é sible gracias á combinación de compresores de Helio alimentados con Nitróxeno líquido, o cal entra aos circuitos aproximadamente a 80° K (-193,15 °C) para ir baixando de temperatura no se transcurso polo circuito dos 3 compresores. [2]. A máis baixa temperatura acadada no LHC foi de 1,8° K [3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. http://cdsweb.cern.ch/journal/CERNBulletin/2009/43/News%20Articles/1212977?ln=en
  2. http://cdsweb.cern.ch/record/834142
  3. http://cdsweb.cern.ch/record/834142

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outras páxinas[editar | editar a fonte]